سلام
میدونی علت این دردها و بی طاقتی هایی که شما میگی ببخشید اما بخش بزرگیش، به خاطر اینه که این خانم رو جای خدا فرض کردی که تمام آرامش و خوشی و ... با اون خانم محقق میشه. اما واقعیت اینه که ما هرچقدر از خدا دورتر بشیم بیشتر به سمت وابستگی به بنده هاش کشیده میشیم. حالا بماند که این بنده ها حتی بهترینشون هم نباید در قلب ما اینقدر وابستگی ایجاد کنه. فطرت ما آدما متعلق به جای دیگست. مواظب باش چون داری الکی الکی زندگی و وقتت و جونیت رو هدر میدی. میدونی بدترین چیز اینه که بعدها که چشمت بازتر بشه. به خاطر این روزها که اینطور صرفشون کردی، حسرت میخوری و هر کاری هم بکنی برنمیگردن.
آخه پسر خوب من به خود شما هم شک کردم که اصلا به خدا و رضایت او اصلا فکر میکنی یا نه. اصلا برای خودت ارزشی قائل هستی که سر هیچی برداشتی رگتو زدی؟
شما قدر و قیمت یا نداری یا فراموشش کردی. اولی که نیست اما دومی چرا. شما اینقدر خودتو فراموش کردی که اصلا نمیدونی چی میخوای، نمیدونی شایسته یه همسر خوبی. نمیدونی استاندارد های بهتری هم برای خودت میتونی داشته باشی.
تو خودت خوب میدونی باید چکار کنی.
به این فکر کن که تو چی میخوای؟ دوست داری همسرت چطور باشه. آینده زندگی مشترکت چطور باشه. بعد خودت به جواب درست میرسی.
پیشنهاد من اینه که ارتباطت رو با خدا قویتر کن نه این خانم.
خدا به تو عزت و ارزش زیادی داده اگر مواظب خودت نباشی روز به روز بیشتر در باتلاق فرو می ری.
با خدا حرفای عاشقانه بزن. بعد میبینی که سبک میشی و دیگه لبریز از عشق خدا میشی و همین بهت کمک میکنه زندگیت رو در مسیر روشنی به پیش ببری و ان شاالله به موقعش هم با همسر پاک و برازنده ای ازدواج کنید. . .
خودت رو از این تار عنکبوتی که دور خودت پیچیدی آزاد کن بعد میبینی که چقدر زندگی پر از فرصت ها و شگفتی هایی است که تو نمیدیدی.
سعی کن نگاهت رو وسعت بدی.
التماس دعا، موفق باشید.








علاقه مندی ها (Bookmarks)