نوشته اصلی توسط
William
سلام. ممنون از پست شما. من پسر هستم.
توصیه های شما درست هستند اما گروه دوستی ما بچه های خوبی توشون هست و فکر نمیکنم این مشکلات برای ما پیش بیاد اما بازهم از توصیه های شما ممنونم
راستش پدر و مادر من زیاد به تفریح پایبند نیستن. علاوه بر این توی فامیل هم هیچ بچه ی هم سن من وجود نداره و این باعث شد من اکثر اوقات تنها باشم. پدر و مادر هر دو شاغل هستند و وقتی برای تفریح ندارند. یک خواهر کوچکتر دارم که 9 سال با من اختلاف سنی داره و رابطه ی زیاد عمیقی هم با اون ندارم.
راستش درست گفتید. بیشتر دوستهای من با من ارتباط زیاد عمیقی ندارند و من با اونها ارتباط دارم
من از لحاظ اعتقادی زیاد خشک نیستم و حتی میشه گفت نسبتا آزاد فکر میکنم. در مورد خرج کردن پول هم نه خیلی ولخرج هستم برای دوستانم و نه خساست زیادی به خرج میدم
اما در مورد اخلاق های خاص مطمئن نیستم. هر چند هر چقدر از بقیه در مورد اخلاقهای خودم میپرسم جواب درست به من نمیدن.. من همیشه سعی کرده ام که توی روابط صداقت داشته باشم. ولی بقیه مدام فکر میکنند من دارم به اونها دروغ میگم
مثلا وقتی یک روز غیبت میکنم و مدرسه نمیرم ، بهشون میگم مریض بودم. یک مشکلی داشتم و نتونستم بیام مدرسه. ولی اونها میگن داری دروغ میگی ، داشتی برای امتحان پس فردا مطالعه میکردی
کلا همیشه محکوم میشم به اینکه صداقت ندارم.
راستش فرمایش شما رو امتحان کردم چند وقت و سعی کردم دور باشم ولی هیچ کسی جذب ام نشد.
البته الآن یک دوست دارم که تقریبا درکم میکنه و من رو میفهمه. ولی خیلی میترسم باهاش حرف بزنم. هیچوقت نمیرم سمتش. همیشه میذارم اون بیاد سمت من. چون میترسم از دستش بدم. میترسم مثل همون دوستی که اونقدر بد باهام صحبت کرد و گفت من از تو خوشم نمیاد این یکی هم از دست بره...
تازه وقتی توی خونه هستم بعد از چند روز خیلی دلم میگیره و حوصله ام سر میره. هر چی هم میرم بیرون و تنهایی قدم میزنم احساس نشاط نمیکنم. انگار حتما باید با یه نفر برم تفریح تا خوشحال بشم. تنهایی نمیتونم برم
علاقه مندی ها (Bookmarks)