خیلی ممنونم از وقتی که گذاشتین. صحبتاتون رو قبول دارم و خصوصا موافقم که پدر و مادر تا یه سنی تاثیر گذارن و از یه جایی به بعد خود آدمه که تصمیم میگیره چه طور باشه. من هم پدر و مادرم رو کامل بخشیده م و فقط به خیرخواهی ای که برام داشتن فکر میکنم نه چیز دیگه ای. اما چیزی که الان در خود من هست و فکر میکنم عامل اصلی سرکوب اعتماد به نفسم میشه اینه که خیلی به اشتباهات کوچیک و بزرگی که از اول زندگیم داشتم فکر میکنم و همیشه حسرت میخورم کاش زودتر از اینا به آگاهی الانم میرسیدم و اون اشتباهات رو در حق خودم نمیکردم. البته خیلی وقتا متوجه میشم دارم خودمو سرزنش میکنم و جلوش رو میگیرم اما انگار این سخت گیری نسبت به خودم پیش زمینه فکرمه و اگر یه لحظه غافل بشم توش غرق میشم.








علاقه مندی ها (Bookmarks)