درس هایی که توی زندگی یاد گرفتیم

[باغبان]

خیلی مهمه خودمون یاد بگیریم و همچنین سعی کنیم به فرزندانمون هم یاد بدیم که از همون سنین پایین دنبال محبوب واقعی یعنی خدا باشن .
اینکه سعی کنیم هیج هدف و باوری را از خدا بیشتر دوست نداشته باشیم ، چون عشق حقیقی فقط خداست .
پدر و مادر - همسر - فرزندان و محارم و عزیزان ما ،،، به نوعی و در درجه پایین تر محبوب ما هستن و در قلب ما جا دارن و ما به همه اینها انس و یه دلبستگی ای داریم و این ها درست ،،،ولی هیچ کدام از اینها محبوب واقعی نیستن .
وقتی محبوب واقعی را پیدا کردیم با نرسیدن به هدف های دیگه و یا از دست دادن هدف های دیگه ،،،دلسرد و افسرده نمیشیم و می تونیم با قدرت در مسیر تعالی حرکت کنیم ،می تونیم دوباره شروع کنیم .
اینجوری چه در تحصیلات – انتخاب شغل – درآمد – انتخاب همسر و ...اگه به خواسته هامون نرسیدیم ، افسرده و نا امید نمی شیم و اگه با روحیه خداباوری و عشق به اون حرکت کنیم هر اتفاقی را خیر می دونیم .
ما در زیارت عاشورا می گیم اللهم لک الحمد حمد الشاکرین علی مصابهم ،،،
این یعنی یه انسانی که به خدا رسیده به خاطر مصیبت ها و لذت ها از خدا شاکر هست و میدونه اون سختیها و خوشی ها برای پیشرفتش هست و یه نعمت از خدا .
افسردگی موقعی میشه که اون را گم کنیم .
اگه پیداش نکردیم دوباره تلاش کنیم ، چون آرامش واقعی اوست .
ان شاالله در این راه خدا به هممون کمک کنه