ایا فقط ادمهای ناچیز سمت خدا میرند؟ ایا عدالت خدا راسته؟ ایا خدا به دلشکسته ها نزدیکه؟

سلام.من توی حرفای قبلنم یک قسمتی از مشکلاتمو گفتم ولی الان نمیخوام درمورد اونها صحبت کنم.
من دوتا سوال دارم ازتون.ایا اگه توی خونه خواهر یا برادری منو اذیت بکنه این تقاص نداره؟ایا اگه مادرپدرم یا یکیشو ن راضی باشن اذیت و ازار من گناه محسوب نمیشه؟

واقعا خدا و عدالتش واقعیه؟پس چرا من که تنها و ضعیف و بی کس بودم تمام زندگیم تنها بودم و کسیو نداشتم حتی محبت ددرست پدرمادری،ولی اونهایی که قوی و سالم تر بودن بیشتر بهشون رسیدگی شد ،
چرا خدا به من مریضی داد به اونها نداد؟چرا من هر روز وضعیتم بدتر شد ولی علنا ظلمی به کسی نکردم که یه ادم بی کس ضعیف بودم ولی وانهایی که سالم بودن هرروز وضعشون توی دنیا بهتر شد و با همین شرایط مناسبشون به من ازار روحی و جسمی میرسونن ولی باز هرروز از دیروز وضعشون بهتره کل سرسبد هستن خدا بی عدالتی خانوادگی رو میبینه و اون هم هرروز از دیروز سربلند ترشون میکنه

ایا برای مثال حتی من اگه دختر بد و تنبلی باشم برادر حق داره من رو کتک بزنه یا ازار بده؟ ایا با رضایت والدین میتونه؟البته گفتم برای مثال

ایا واقعا دل شکستن گناهه؟ ایا واقعا خدا به دل شکسته نزدیکه؟
ایا واقعا این درسته ؟خداوند می فرماید : انا عند المنکسره قلوبهم .من همدم قلب های شکسته هستم، یعنی انسان دل شکسته در پیشگاه خداوند دارای جایگاه ویژه ای است و مورد توجه خداوند می باشد و دعا و نفرین انسان دل شکسته خیلی زود اثر می بخشد.

پس چرا اینقدر که من دلم از ازار اینها شکست خاری به پاشون وارد نشد؟ چرابه حق نفرین کردم وهیچیشون نشد؟
چرا پسری که بامحبت منو خام دوستی کرد و بعد با جرات تمام گفت من هیچوقت رابطه و فکر احساسی برای تو نداشتم ،این دل شکستن نیست؟ایا اگه خودت خام شده باشی این دل شکسگی نیست؟اصلا دل شکستگی چیه؟ کی گفته خدا به دل شکسته نزدیکه؟پس دل من دل نیست؟اصلا هیچکدام از شما تقاص دلشکستیگتون رودیدید یا خدا حاجتتون رو داده یا ارومتون کرده؟

ایا ازار و اذیت حق الناس نیست؟چطور نماز میخونن و به خواهرشون علنی و واضخ ازار روحی و جسمی میرسونن؟فحاشی کار انسان باخداست؟من اگه بد باشم ادم خوب حق فحش دادن و ازارمن رو داره؟

شاید این جواب من فقط به این تاپیکت نباشه...ولی یه جمله که تو یه کتاب رمان خوندم و خیلی برام استفاده داشت بهت میگم.....(هیچوقت ادای سرخورده ها رو درنیار)

ببین ... ما آدمها کلا علاقه داریم کمبود و اشتباهامونو گردن بقیه بندازیم...خدا هم که راحتتر از همه متهم کنیم به بی عدالتی...

شما 25 سالته...درس خوندی..لیسانس داری...چه برنامه ای برای زندگیت داری...؟چرا از این پوچیو گرفتاری که توش هستی سعی نمیکنی خودتو نجات بدی...

حتی اگه واقعا هم سرخورده ای...تو این سن وقتش نیست که خودت به خودت کمک کنی...

خانمی از جات بلند شو...یکم اراده به خرج بده...ببین چیکار کنی از این رخوت نجات پیدا کنی...تا بجای چسبیدن به گذشته ها و آه و نفرین کردن دیگران یکم زندگیت سروسامون بگیره...

درمورد دوست پسراتم اگه ناراحت نمیشی باید بگم تو خودت خواستی که بازیچه بشی..تو یه طرف اون قضایا بودی...کسی که به زور چیزیو ازت نخواسته...بیخود گردن کمبود محبتتم

ننداز...(کم نیستن دخترایی که کمبود مالی و محبتی دارن اما اینقدر عزت نفس داشتن که سمت این چیزام نرفتن ...)از ماست که بر ماست...

قبول دارم اگه خانوادت رفتار نرمالتری باهات داشتن وضعت بهتر بود....ولی مطمین نیستم که بازم به همین روز دچار نبودی...چون شما یکیو میخای که به قول معروف 24 ساعته زیر بغلتو بگیره...

از لحن بدم عذر میخام

خدا خودش انشا... بهترینا رو برات رقم بزنه:103:

خانم cheshmakk شما منظورمنو دقیق متوجه نشدید پس دوباره میگم تا اگر کسی مثل شما فهمیده درست بشه براش.
اولش بگم من که قبلا گفتم 25 سالم تموم شده،حالا میتونید بیشتر من رو زیر بار انتقاد بگیرید.یعتی از اول دی رفتم 26 سالگی.
اما منظور من توی حرفام این نبودش که من سرخوردم یا ناچیزم یا خدا منو ناچیز کرده پس بی عدالته ،حتی اگه غیرمستقیم بشه اینو هم نتیجه گرفت.
من گفتم ایا درهیچ حالتی شرعی هم نه اخلاقی کسی حق داره من رو اذیت بکنه حتی اگه من بد باشم و اونها خوب باشن.که اینطورهم خوب نیس وخوبی و بدی دیگران دست ما و تحت نظر مانیست
پس من گفتم این عدالته که من توسط قوی تر از خودم ازار ببینم و هیچ خاری به پای اونها واترد نشه؟ ایا این ظلم نیست؟مگه ظلم تقاص نداره
درمورد پسرها هم معذرت میخوام ولی خیلی از دخترا اصلا موقعیت دوست پسر داشتن ندارن وگرنه اونها هم شاید کم نمی اوردند و تن به اب میزدند برای همین هم هست که میگن باید کفشای یکنفر رو پوشید راهش رو رفت و بعد قضاوتش کرد و باز منظور من اون دوست دختر پسری بد و هرزگونه رایج نیست،من درحالی که بدی خیلیها رو نکردم دلم رو شکتن؛و میتونم بهتون بگم دقیقا اون کسایی که که همه کاری میکنن دوست پسرشون رو از دست نمیدن
و باز منظور من این نبود که اون پسری که با من بد رفتاری کرده مقصره و من نیستم یا خدا مقصره من گفتم ایا این دلشکستگی به حساب نمیاد؟ پس دلشستگی چیه. منظورم این بود حالا که به هر دلیلی دلم شکسته خدا نباید قلبمو اروم کنه و کمک بکنه
حرفای شما شاید حرفای بدی نباشه اما جواب سوال من نبود

شراره خانم

شما به کسی که دو خط برات جواب نوشته هم خشم داری و با عصبانیت جواب می دی.
از همه آدم و عالم گله داری ...

جواب من نه به این تاپیک شما که تاپیکهای دیگه ات هم هست .... امیدوارم ناراحت نشی و به من هم دو تا بد و بیراه نگی :72:
عزیز من شما برای کنترل این افکار باید بری روانپزشک ... یه کم که حالت بهتر شد و افکارت را کنترل کردی می تونی به زندگیت سر و سامون بدی.

سوالهای فلسفی و شرعی را هم بذار کنار.
خدا عادل هست یا نیست الان مشکل شما را حل نمی کنه.

اگه بخوای با حساب دو دو تا چهارتای خودت به این سوالها جواب بدی
می شه بگی اونایی که میلیارد میلیارد بیت المال را می خورن و بچه ی بی گناهی که خانواده اش هزینه درمانش را ندارن، توی این سیستم عدالتی تعریفی شما چطوری گنجونده می شه و حقشون داده می شه؟
این همه تقل و غارت و جنایت و جنگ و ... تو دنیا
چرا خدا عدالتش را (عدالت تعریفی شما را) اجرا نمی کنه و عاملین این همه فتنه و درگیری را از بین نمی بره؟

و خیلی سوالهای دیگه ....

پس این که شما بخوای بشینی گله کنی که خدا عادله یا نه
چرا برادرم با من بحث می کنه خدا حقم را نمی گیره و ...
مشکلی ازت حل نمی شه.

حیف عمر و زندگیت هست که داری با این افکار خراب می کنی.