احساس پشیمانی و سرزنش از رفتارها و حرفها بعد از مهمانی و ...

سلام
ممنون میشم راهنماییم کنید که چیکار کنم
مشکلم اینه که خیلی وقتا وقتی مهمونی میرم خونه مادرشوهرم بعدش از حرفا و رفتارام پشیمون میشم و با خودم میگم کاش انقدر شلوغ نمیکردم یا کاش فلان حرف رو نمیزدم
البته اینو بگم که خانواده همسرم خوبن و منو به خاطر همین بگو بخند بودن و .. دوست دارن اما بعضی وقتا حس میکنم ناخودآگاه سعی میکنم خودمو مطرح کنم
همیشه قبل رفتن خونشون کلی به خودم قول میدم آروم باشم و بیشتر گوش کنم اما باز یه جوری پیش میره که من دوباره جو گیر میشم مثلا ممکنه کل کل کنم با بقیه یا سر به سرشون بذارم یا حتی بخوام پز بدم! جوری که بعد از مهمونی خیلی پشیمون میشم از کارام
این مسئله قبلا برام کمرنگ بود ولی از وقتی برادر شوهرم ازدواج کرده و یه نفر جدید اضافه شده بیشتر شده حس میکنم.
اینم بگم که بعضی وقتا حس میکنم جاریم و برادرشوهرم و خواهر شوهرام این حسو به من منتقل کردن که خیلی خوششون نمیاد من حرف میزنم و تعریف میکنم و ... چون خودشون کم حرف هستن و خیلی از برنامه هاشون حرف نمیزنن اما من و شوهرم میریم کلی حرف میزنیم و ... ممکنه این وسط فکر کنن ما داریم پز میدیم
به نظرتون واقعا مشکل من چیه؟ باید چیکار کنم؟ به نظرتون برم پیش مشاور؟ خیلی حس بدی دارم نسبت به خودم :sad:

عزیزم مشکل شما عدم عزت نفس و عدم پذیرش خودتونه. چرا اینقدر سعی دارید باب میل اطرافیانتون باشید و به خاطرش این حجم از اضطراب رو به خودتون تحمیل میکنید؟
همه آدمها با هم متفاوتن. یکی درونگراست، یکی برونگرا. یکی کم حرفه یکی پرحرف، یکی جدی تره یکی شوخ و شنگ تر. دنیا به خاطر همین تفاوتاس که قشنگه وگرنه اگه همه شبیه به هم باشن که همه چیز کسل کننده میشه!
سعی کن خودتو دقیقا همین جوری که هستی دوست داشته باشی و کنار بقیه خود واقعیت باشی و در کنارش یه سری حد و مرز هم برای خودت تعریف کنی و سعی کنی اگر عادت اشتباهی مثل غیبت، پز دادن و... داری کم کم با تمرین کنار بگذاری، البته اگر واقعا اون عادت رو داری نه اینکه چون ممکنه جاریم فکر کنه دارم پز میدم من دیگه هیچی نگم!
به روانشناس هم اگر مراجعه میکنی برای خودشناسی و بالا بردن عزت نفست برو

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط خانم مهندس

عزیزم مشکل شما عدم عزت نفس و عدم پذیرش خودتونه. چرا اینقدر سعی دارید باب میل اطرافیانتون باشید و به خاطرش این حجم از اضطراب رو به خودتون تحمیل میکنید؟
همه آدمها با هم متفاوتن. یکی درونگراست، یکی برونگرا. یکی کم حرفه یکی پرحرف، یکی جدی تره یکی شوخ و شنگ تر. دنیا به خاطر همین تفاوتاس که قشنگه وگرنه اگه همه شبیه به هم باشن که همه چیز کسل کننده میشه!
سعی کن خودتو دقیقا همین جوری که هستی دوست داشته باشی و کنار بقیه خود واقعیت باشی و در کنارش یه سری حد و مرز هم برای خودت تعریف کنی و سعی کنی اگر عادت اشتباهی مثل غیبت، پز دادن و... داری کم کم با تمرین کنار بگذاری، البته اگر واقعا اون عادت رو داری نه اینکه چون ممکنه جاریم فکر کنه دارم پز میدم من دیگه هیچی نگم!
به روانشناس هم اگر مراجعه میکنی برای خودشناسی و بالا بردن عزت نفست برو

---

واقعیتش من خودمم حدس میزدم که عرت نفسم کم باشه چون خیلی به تایید دیگران نیاز دارم و بعد از مهمونیا مرتب از همسرم میپرسم من خوب بودم؟ تیپم خوب بود؟ و...
اینا خیلی اذیتم میکنه چون هم خیلی انرژی ازم میگیره هم اینکه معمولا از خودم ناراضی هستم و اینکه خیلی وقتا خودمو با بقیه مقایسه میکنم و این خیلی باعث استرسم میشه
ممکنه یه سری راه کار عملی بهم بگین که عرت نفسمو زیاد کنم؟

والا عزیز جان اینقدر راهکارها و روش های زیادی برای افزایش عزت نفس هست که آدم نمیدونه کدومشو بگه! با یه سرچ ساده میشه یه دنیا مطلب و مقاله و کتاب در این مورد پیدا کرد. باید ببینید شما ریشه مشکلتون کجاست و دقیقا از کجا خوردید و بعدش باید راهکار مناسب خودتون رو پیدا کنید. اما چیزی که هست معمولا مشکلات عزت نفس ریشه در دوران کودکی دارن مثلا ممکنه بچه ای توسط پدر و مادرش مدام با بقیه مقایسه شده باشه ( ببین بچه های دیگه ساکت نشستن، تو هم ساکت بشین. ببین فلانی گریه نمیکنه، تو هم گریه نکن! و ...) یا مثلا توی دوران مدرسه ممکنه توسط کادر آموزشی این اتفاق افتاده باشه یا حتی ممکنه هیچ کدوم از این موارد نباشه فقط تصورات و برداشت شما از محیط اطرافتون بوده باشه! مثلا بچه ای با خودش فکر کنه بچه های دیگه که ساکت ترن از طرف بزرگ ترا دوست داشتنی ترن. خلاصه فقط خودتون میتونید خودتونو آنالیز کنید و محل آسیب رو شناسایی و درمان کنید.
تکنیک هایی هم هست که میگن صبح به صبح پاشو برو جلو آیینه بگو فتبارک الله احسن الخالقین ! عجب موجود خوبی خدا خلق کرده! :))) یا مثلا هر شب یه لیست از خوبیات بنویس و ... تاثیرم دارن خدایی ولی مشکلتو موقتا حل میکنن نه ریشه ای.