فکر می کنم حرف زدن به ناله می کشد و ناله پیش دیگران شرک است و....

[kamr]

سلام دوست عزیز من هم با حرف نزدن ( البته اضافی) موافقم. کاش من هم عین تو بودم و میتونستم یه جاهایی حرف نزنم.

به قول تو ما آدما تا دهنمون رو باز میکنیم یا تعریف از خود میکنیم یا غیبت از دیگران که بنده هیکدام رو دوست ندارم و تو جمع غیبت هم که وارد بشم به غیر از گوش کردن اجباری سعی میکنم زیپ دهنمو ببندم و قاطی بحث نشم.

ولی چون آدم رکی هستم و از غیبت بیزار تا غیبتی میشود دوست دارم از جمع خارج شوم و جاهایی طرف را به ادامه ندادن بحث مجبور میکنم که از دستم ناراحت میشن. مثلا تو جمع خانواده همسر که همیشه خدا دارن از یکی غیبت میکنن.

ولی در کل از حرف نزدن بدم میاد. کلا از سکوت. چون آدم اجتماعی هستم و همیشه دوست دارم تو جمع باشم. ولی خوبه که آدم بیشتر اوقات فقط شنونده باشه نه گوینده. احساس میکنم این خصلت تو برمیگرده به درونگرایت.