همه حقوقت رو به شوهرت میدادی و تا ماه هشتم بارداریت رفتی سر کار،
یعتی سرجمع 9 ماهه که توی مرخصی هستی،
و حالا به خاطر اینکه مجبوری توی خونه بمونی و بچه رو بزرگ کنی، متهم شدی به خودخواهی.
من فکر میکنم شوهرت تفاوت برده داری رو با زن داری درک نمی کنه.
شاید مقصر خودتی که توی زندگیت زیادی کوتاه اومدی.
بهتر نبود یه خونه رهن کنید تا اینکه مجبور بشی اینقدر زجر بکشی؟
با منطق و سیاست های زنانه، با روی خوش و احیانا با گریه و زاری و ابراز ناتوانی در انجام کار بیرون از منزل، کاری کن که به موندنت در خونه رضایت بده.
اصلا هم به شما مربوط نیست که چه برنامه ای برای پرداخت اقساط خونه داره، به اندازه کافی کمک کردی، دیگه بسه.
خانمی که تازه مادر شدی
شما زایمان داشتی،
یکم ناز کن، از درد پا و کمر و غیره بنال.
الان یکی باید باشه که توی کارای خونه کمکت کنه، بعد شما تازه میخوای بری بیرون کار کنی؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)