جواد عزیزم میدونی چقدر دلم برات تنگ شده؟!

[غریب آشنا]

جوادم اعترافي مي كنم از عمق سينه

كسي كه جاهل هست يا بي عمل آخرهمينه

من آن برج بلولينم، كه هر كس آرزو دارد

شكستم با تلنگر، ولي اين هاي و هو دارد

من از آن كودكي لوس پروريدم

ندانستم قوانين جهان را، نه شنيدم

بگفتم اي جهان، آب روانم ده

غذا و پوشك و درمان دردم ده

پدر مادر مرا هر روز و شب، برده

اگرچه قلبشان از من پر از درده

زدم ملّق، زدم جفتك، فراوان خنده كردم

به ناگاه سربه سنگم آمد و من گريه كردم.

گذر از كوچه هاي كودكي با بي خيالي بود

مرا گستاخي گردنگشي از بي حيايي بود

كنون اي همنوايان، رها گرديدم و گمراه

ميان صدهرازان كژدم اين راه و بيراه

دلم خواهد كه لوس و مست باشم چو ديروز

ولي دردم فزون مي گردد ار لوس باشم امروز

نكردند والدين از بچگي ما را به سنگر

كه علم و دين و عقل ما راست لنگر

ولي ديروز رفت و كودكي رفت و جواني شد

مرا با سختي فكر و عمل انديشه اي نو شد

بفهميدم قوانين جهان، فقط تقدير و بازي نيست.

بفهميدم جهان تنها سراي رنج و لذت نيست

بفهميدم هزاران چون مني گرديده اند معدوم

چه خوش باشد كه راز زندگي ما را شود معلوم

كنون دست دعا و چشم اميدم خدا باشد

مرا تنها هنر، گدايي مدامم از خدا باشد

غريبانه جوادم در عمل، درسي خدايي داد.

مرا با وحي و قرآن و محمد آشنايي داد