ممنون از توجهتون
راستش من پسرم. فکر کنم مطلب قبلیمو بد نوشتم.
من تا الان تو زندگیم هیچ مشکلی بابت نقص عضوم نداشته ام اما در مورد ازدواج احساس می کنم که کسی حاضر نیست با این شرایط من کنار بیاد و فرضا هم اگه دختر خانمی با من ازدواج کنه همواره می ترسم از این که تصمیمش بر اساس احساسات و ترحم و دل سوزی بوده باشه که این مطمئنا بعدها در طول زندگی می تونه ایجاد مشکل کنه.
اینم که شما فرمودید نقص عضو نمی تونه نقص شخصیت باشه درسته اما آیا واقعا اون چیزی که در جامعه هست همین طوره؟ آیا واقعا جامعه ما یه جوون تحصیل کرده با نقص عضو رو بر جوونی که همون شرایط مشابه رو داره (و یا حتا پائین تر) اما نقص عضو نداره ترجیح می ده؟
منم باور دارم به این که من، منم و با نقص عضو نیم من نمی شوم و شکر خدا یه ذهن فعال و جستجوگر دارم اما سوالم اینه که دختر خانمای همین انجمن آیا با همچین شرایطی کنار میاند یا نه؟
فقط قصد افکار سنجی دارم. باور بفرمائید![]()









علاقه مندی ها (Bookmarks)