از کجا بفهمم این زندگی ارزش ادامه دادن داره یا نه؟!

[Somebody20]

ممنونم mercin عزیز.
فک میکنم شما یه اقا هستین.
چون همه چیزو از بعد مردونه دیدین.بدون اینکه در نظر بگیرین من یه هم سن و سالی ندارم.من هم تو زمانی که اوج احساساتم بود دایم احساساتم سرکوب شده.

1.من نمیخواستم همه کسش باشم.میخواستم همونقد که واسم مهم بود منم ادم مهمی باشم واسش.
2.باهم؟ باهم رشد کنیم؟ خب اون نمیخواد باهم باشیم.دوست داره تنها باشه.اون اصن نیازی به من نداره... تنها ازادتره.راحت تره.نمیشه باهم رشد کنیم.باید بگیم: سعی کن وصل شی بهش باهاش رشد کنی
3.واقعا قبول دارم حساسیتم زیاد شده.فقط هم خودمو اذیت میکنم... باید کمش کنم
4.خونواده هامون اشتی کردن.مامانم به بهونه مکه رفتن مادرشوهرم رفت پیش مادر شوهرم و ازش خواست این جریانارو به خاطر زندگی ما تموم کنن.اونم قبول کرد و اشتی کردن.ولی مشکل اونا نیستن.مشکل خودمونیم

اما خیلی باهاتون موافقم.یعنی خیلی ریز و موشکافانه همه زندگیمو مشکلاتشو ریشه هاشو برام گفتین.این از بهترین پستایی بود که خونده بودم و ممنونم.
خوشحال میشم باز هم به تاپیکم سر بزنید.

یه روزایی بود که زور میزدم دوسش نداشته باشم.
الان دارم زور میزنم مثه قبل عاشقش بشم ولی نمی تونم.یه ثانیه م نمیتونم فکرای منفیو بذارم کنار و راجع بهش خوب فک کنم.
انگار یه ادم جدید جلوم وایساده.که اصلا دوسش ندارم و نمیخوام داشته باشم.اینجوری راحت ترم.
هرکار میکنم بتونم و بلند شم و کارایی که مشاور و دوستان بهم گفتن رو بکنم نمیتونم.
نمیتونم بهش بخندم.بهش نزدیک شم.حتی وقتی بغلم میکنه معذبم.
اصن نمیتونم کاراشو بذارم کنار.انگار تازه دارم میشناسمش.
یه احساس جدیده.
ترجیح میدم نبینمش.
همه کاراش رو اعصابمه.حتی وقتی میخنده اعصابم خورد میشه.
اونم انگار میخواد حرصم بده....
خیلی میترسم... فک میکنم وارد یه مرحله جدید از زندگی شدم که ایشون بوجود اوردن بدو اینکه نظر منو بخوان و راضین...
وقتی پیششم احساس میکنم غرور و عزت نفس و شخصیت و هیچی ندارم...

- - - Updated - - -

چقد این تالار جالبه.
وقتی داری زندگی میکنی.حداقل دوسش داری همه میان میگن:
بیشترفک کن.نرو سر زندگیت.به کجا چنین شتابان؟!...
وقتی بریدی میگی اکی میخوام فک کنم .نمیخوام دوسش داشته باشم.میگی خسته شدم:
همه میان میگن:
طلاق چیه.این حرفا چیه.زندگی کن.بساز.دوسش داشته باش...