سلام
من تايپيك هاي قبليتون رو نخوندم.ولي يه چيزي بگم ما خيلي از رفتاراي بچه هامون رو تحمل ميكنيم و ديگرون چنين الزامي برا خودشون نميبينن
مشكل منم شبيه شماست من يه پسر 8 ساله دارم كه بعد طلاق چون مادرم هم تنها بود با پسرم پيش مادرم زندگي ميكنم. مادر منم دقيقن مثل همسر شما با پسرم برخورد ميكنه ولي من چون مادرمه حرفاشو به دل نميگيرم وسعي ميكنم يه رفتارايي داشته باشم كه به هر دوشون برسم.اونوقت اوضاع بهتر ميشهه.من با نظر يكي از دوستان موافقم كه ميگن هر دو اين رفتارا به خاطر يه علاقه مشترك به شماست.








علاقه مندی ها (Bookmarks)