لباساموصدقه دادم حالام پشیمونم

[شکوه]

سلام

من اگه جای شما بودم هر چه سریعتر تماس میگرفتم و لباسامو پس میگرفتم چون خود شما نیازمند ترید.

برای اینکه بتونید به دیگران کمک کنید باید از لحاظ روحی خودتون در وضعیت مطلوبی باشید تا از این کارتون لذت ببرید وگرنه براتون عذابه. در واقع اینکه براتون عذابه یعنی مشکل دارید.

من متوجه قسمتی از پستتون نشدم. توقع دارید دو تا لباس کهنه رو به شخصی هدیه بدید بعد اون در حد افتادن به پاتون ازتون تشکر کنه و با سری کج و نالان از حضور شما مرخص بشه؟

مگه شما لباس روهدیه ندادید تا شخصی رو خوشحال کنید؟ پس چرا از خوشحالیش ناراحتید؟

نظر شما در مورد عزت نفس چیه؟ عزت نفس طرف مقابل برای شما چه میزان ارزشمنده؟ طرف مقابل باید چیکار میکرد؟ من واقعا متوجه انتظار شما از رفتار طرف مقابل نشدم.

به نظر شخص من کمک زمانی ارزشمنده که با در نظر گرفتن عزت نفس طرف مقابل همراه باشه. در واقع این لباس نیست که ارزشمنده. آدم میتونه با لباس کهنه و پاره زندگی کنه مگه

نه؟ اماانسانیت و ارزش یک آدم مهمه. اینکه ما در کنار دیگران و در نگاه دیگران ارزشمند باشیم مهمه که لباس خوب بخشی از این ماجراست اما مهم تر نگاه خودمون به خودمونه.در کمک به

دیگران باید تلاش بشه که عزت نفس طرف مقابل لطمه ای نخوره تا برای خودش ارزشمند باشه. این طوریه که میتونه خودش بره کار کنه و دستش رو جلوی دیگران دراز نکنه.

مورد دومی که به نظرم میرسه اینه که شما به دیگران کمک میکنید و انتظار دارید. در واقع شما مهربان نیستید بلکه به محض تامین نشدن انتظاراتتون به هم میریزید.

خرافاتی بودن و اعتقادات عجیب غریب مثل معیار قرار دادن خواب هم بخشی از مشکل شماست. نگاهتون نسبت به دین و کمک به دیگران کوته بینانه است. منظور دین از کمک به دیگران این

نیست که کمک کن تا بهت کمک بشه. کمک شما در حال حاضر بهشتی نیست بلکه به علت آسیبی که به خودتون میزنید بهتره قدری دست نگه دارید.

دین در کنار توصیه به کمک کردن به ضعفا حرفهای دیگه ای هم داره از جمله تفکر در خود و خود شناسی.

اگه حضرت فاطمه زهرا لباس عروسی خودش رو به دیگران میبخشید ناشی از عمق خودشناسی و خداشناسیش بود. شما که اعتقاد به خدا دارید چرا فقط بخش کمک به دیگران رو شنیدید

و بخش تفکر رو کنار گذاشتید؟ کمک کردن به دیگران در کنار داشتن انتظار یعنی درد روحی عمیق.

به نظر من شما مقداری مهر طلب هستید.

من پیشنهاد میکنم از این به بعد تا زمانی که مشکل روحی و ضعف های خودتون برطرف نشده به دیگران کمک نکنید تا به اونها هم آسیبی نزنید. رفتارتون واقعا تخریب کننده است. چه دلیلی

وجود داره که شما ثرتمندید و فرد دیگه ای نه؟ شما قوم برتر نیستید فقط پدری داشتید که اهل کار بوده. همین و هیچ برتری یا کمبودی نسبت به آدمهای دیگه ندارید. فرد فقیر هم منفور خدا

نیست بلکه شرایط مادی ضعیفی داره. همین.

شما خودتون عزت نفس ضعیفی دارید و نیازمند این هستید که بیشتر خودتون رو دوست داشته باشید و برای خودتون ارزش قائل باشید.

پیشنهاد میکنم شخصیت مهر طلب رو بشناسید و ممنون میشم اگه بگید که حدس من درست بوده یا نه.

من سعی کردم کلمات مناسبی برای بیان منظورم استفاده کنم و امیدوارم دوستی من با خودتون رو درک کنید. موفق باشید.