در 30 سالگی رویایی دیگه نمی مونه!
ولی نگاه رو به عقب بخوام داشته باشم، یه زمانی خیلی دور ادبیات فارسی دوست داشتم. به شغل فکر نمیکردم! صرفا به دلیلی آرامشی که از خوندن متن ها و شعرهای ادبیات فارسی بهم دست میداد علاقه مند بودم. تک بعدی بودم! غیر از این هدف و علاقه مندی، علاقه ای نداشتم. وقتی هم نتایج کنکور اومد واقعا شوکه بودم! نمی خواستم برم. وقتی هم بالاخره رفتم ...همش دنبال انصراف بودم. سال اول هم داشتم می خوندم دوباره کنکور بدم. به هر حال جو زدگی یا شاید تقدیر باعث شد انصراف ندم. سال آخر باز دوباره حس انصراف ... حس اینکه چهار سال خوندم هیچ کاری از دستم برنمیاد! تمام واحدهای تخصصی و عملی رو سال آخر گذاشته بودم! یکی شون رو افتادم که مثلا دیگه امتحان ندم. باز امتحان دادم فارغ التحصیل شدم.
سال آخر یه مشکلی هم داشتم غیر از بی علاقگی ... متحول شدگی! مثلا یدفعه خواب باشی ، یه خواب چهار ساله بعد بیدار بشی... تمام کلاس های ترم آخر رو به زور سپری کردم... استادها بعضی هاشون تغییر رو حس میکردن. بعضی ها هم نه. با تمام دوستام در حالت نیمه قهر بودم. الان گاهی بهم زنگ میزنن یا پیام میدن و ... همون احوال چندین سال قبل دوباره برمیگرده... نمی تونم برگردم! رابینسون کروزو شدم!
مشاور دانشگاهمون یکی دو جلسه رفتم پیشش چندین سال قبل... اونم با پای خودم نرفتم. یعنی درمانجو نبودم. خدا خیر بده متصدی کتابخونه رو! شاید اگه نبود اونروز منم نبودم.
بگذریم...
آرزویی ندارم ...
قبلا عکاسی دوست داشتم کلی دوربین دارم انواع مختلف، ولی اصلا نمی تونم نگاهشون کنم! گاهی عکس می گیرم از روزمرگی ها...
موسیقی دوست دارم ... پیانو داریم حس اینکه تمرین کنم نیست.
فکر کنم هنز رو دوست داشتم... روانشناسی رو نه!
الان همه باز می فهمن کی هستم! تو رو خدا بذارید راحت باشم ....
علاقه مندی ها (Bookmarks)