هیچ برنامه ای برای زندگی ام ندارم!

[هاله94]

سلام

ناراحت نششید. خیلی بهتر شدم نسبت به مثلا سال 89 یا قبلش.
تا یک ماه پیش هم تقریبا آماده بودم که حتی دکتر هم بشم. من یه سری وقایعی هست که نمی تونم بگم. مربوط به چگونگی درس خوندنم و فارغ التحصیل شدنم هست. مختصرش اینکه من مرخصی تحصیلی میخواستم ولی موافقت نکردنو گفتن کمکت میکنیم تو برو جلو ... من حس استقلالم زیر سوال رفت در اون دوره. مشورت هایی که با دوستان داشتم (غیر روانشناس) این بود که حالا که کمک میکنن تو هم برو جلو. قبولش خیلی خیلی خیلی برام سخت بود. چون برای این وارد دوره بعدی یعنی ارشد شدم که مثلا از وابستگی ها و تعلق هایی که به اطرافیان داشتم رها بشم. تصور کنید اگه مثلا در فلان کارورزی فلان دوستم نبود، من از شدت وحشت! غش میکردم. ارزش هام هم مشخص هست. نگرشم نسبت به ازدواج رو تغییر نمیدم. با تغییر نگرش در زمینه شغل و زندگی تا زمانی که از ارزش هام دورم نکنه موافقم. من به پول احتیاج ندارم! پس انگیزه مادی نمیتونه منو وادار کنه برم دنبال کار! اون مصاحبه گر یه لحظه حس سیزده بدر بهش دست داد... تصور کنید یک نفر از فلان منطقه تهران بره جنوبی ترین منطقه تهران. این یعنی چی؟ یعنی انگیزه فرامادی داشته برای کار. منم صادقانه گفتم : تجربه ندارم، صرفا جهت کسب تجربه اومدم اینجا. چنانچه مایل باشید حاضرم یه مدت به عنوان مشاهدگر حضور داشته باشم (آبزرو) بعدش اگر صلاح دونستید کار میکنم. نفر اول قبول کرد خیلی هم خوشش اومد. نفر دوم اینگار به دلش نبود ...یه سوال پرسید که پاسخ بهش نیاز به تجربه داشت. با اطلاعات کتابی نمی شد پاسخ بدم. سوال بررسی انگیره پرسید ... منم حس کردم دنبال بهانه هستند. گفتم شما تصور کنید من از پس آبزرو هم بر نمیام! با اجازه من برم. همکارشون از اینکه یه نیرو که حاضر بود مفتی هم کار کنه، رو از دست داده عصبی شد. گفت تشریف ببرید تماس میگرم. برای یه قسمت دیگه از همون کلینیک باهام تماس گرفتن که خب اونجا با روحیه من سازگار نیست. من گاهی دچار سردردهای شدید می شم. (میگرن) اون محیط میگرن رو تشدید میکنه به خاطر شرایط ویژه ای که داره. با این حال برای اینکه ناراحت نشن من یک روز کاری موندم.
هدفم داشتن آرامش هست. آرامش از طریق در منزل بودن فقط بدست میاد. کلاس ورزشی رفتم تقریبا یکسال. شما میرید کلاس ورزش هم برای تناسب اندام و سلامتی و نشاط و ... منم رفتم. نتیجه : تا می فهمن روانشناسی! هر چی درد خودشون و اقوامشون و ... دارن میخوان ازت بپرسن. کلاس زبان میری ... لکچر رو هم انتظار دارن در مورد اسکیزوفرنی ارائه بدی، بماند که قبل کلاس بچه ها هی می پرسن : بگو من چی جوری هستم؟ یا بگو من و نامزدم بهم میام! یا ... . اصلا من هر جا می رم برای مثلا اینکه از یکنواختی درسی در بیام، باز می بینم شدم روانشناس.
نتیجه اینکه قبول کردم که روانشناس بشم. (انعطاف پذیری) منتهی یک ماه پیش دقیقا روز اول ماه رمضان یه تلفن باعث تغییر افکارم و بازگشت به دوره افسردگی شد. حرفاش واقعا آزاردهنده هست...
زمان کارشناسی، من سر کلاس استاد که درس میداد، نرم افزار فلش رو تمرین میکردم. یه کتاب داشتم. کار بدی بود ...ولی چاره ای نداشتم. یه اصل هست "اصل پریمارک" من سعی کردم چیزی که دوست دارم رو با چیزی که دوست ندارم کنار هم قرار بدم. نتیجه اش خوب بود. زبان و کامیپوتر و ورزش و موسیقی و عکاسی و نقاشی هم فعلا فقط یه گنجشک کشیدم (طراحی) ، دنبال کردم تا حدودی.
دوست دارم روانشناسی یاد بگیرم. عملی چیزی بلد نیستم. تئوری بیشتر بلدم. (در زمینه گرایشم فقط). به گرایش بالینی بیشتر علاقه دارم. ولی خیلی سخت به نظر میاد. سال های آخر کارشناسی ، بیشتر از کلاس های خودمون، کلاس های بالینی ها رو می رفتم.
جرات اینکه یه دفعه تغییر بدم رشته مو ندارم. یه بار یکی از استادامون گفت: دلش رو داری ، از فردا نیا! هیچ اتفاقی نمی افته (غیر از مراحل حقوقی و قانونی ، دوره روزانه بودم). نتونستم. فقط یک ماه دور موندم از درس. بعدش اومدم.