تجربه ی اردیبهشت: *این دهان بستی دهانی باز شد...* ( قراره تا کجا پیش برم؟ اینجا برای من انسان کم نیست؟)

[فرشته اردیبهشت]

به ‌روز مرگ چو تابوت من روان باشد + گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من تو مگری و مگو: دریغ! دریغ! + به دوغ دیو درافتی؛ دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو: فراق! فراق! + مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری، مگو: وداع! وداع! + که گور، پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چو بدیدی، برآمدن بنگر + غروب، شمس و قمر را چرا زیان باشد؟

تو را غروب نماید، ولی شروق بود + لحد چو حبس نماید، خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نرست؟ + چرا به دانه انسانت این گمان باشد؟

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد؟ + ز چاه، یوسف جان را چرا فغان باشد؟

دهان چو بستی از این‌سوی، آن‌طرف بگشا + که های‌هوی تو در جو لامکان باشد

تو را چنین بنماید که من به خاک شدم + به زیر پای من این هفت‌آسمان باشد

کاش روزی به دام بیفتم ..
می دونم درد خواهد داشت و داره اما میارزه ...

الان که درد میکشم میبینم واقعا می ارزه