من نفرت انگیز ... کمکم کنین تا عزت نفس پیدا کنم

[مهندس خانوم]

از آسون ترین کار ...


اول اینکه : اگه از کسی نفرت و کینه ای داریم باید رها کردن و بخشش رو یادبگیریم و انجام بدیم...حالا ممکنه مورد ،خودمون باشیم!

پس اول خودمون رو ببخشیم و بذاریم روح و ذهنمون رها بشه....
( از دست ما چقدر بکشه -با حرفامون خستش کردیم-میگه ولم کن توهم با این حرفات )

سلام یاس پاییزی عزیز

راستش من تو زندگیم در مورد اون قوانینی که دارم چه در ارتباط با دیگران و چه در مورد خودم، اگه کسی اون ها رو زیر پا بذاره با اشد مجازات روبرو شده در واقع "من نه می بخشم و نه فراموش میکنم!!!" این قانون همه رو شامل شده هم دیگران و هم خودم رو. یعنی ممکنه یه نفر یه کاری کرده که من ناراحت شدم خب یادم نرفته و اون دلخوری باهام مونده؛ فکر نکنین کینه ایم، اتفاقا در مواجهه با اون شخص به هیچ وجه به روی خودم نیاوردم اما یادم مونده. اما در کنارش اگه خودمم کاری کرده باشم که کسی ناراحت شده باشه هم یادم مونده و خودمو نبخشیدم. میخوام بگم این قانون استثنا نداره برای خودمم صادقه همیشه. برای همین هم الان می تونم لیستی از اشتباهاتی که تو بچگیم داشتم رو هم براتون بگم که به خاطرشون خودمو نبخشیدم (برای اینکه برداشت اشتباهی پیش نیاد باید بگم هیچوقت به خاطر اون کارها یا کلا هیچ کار اشتباهی تنبیه نشدم که یادم مونده باشه فقط چون خودم راضی نبودم یادم مونده. در واقع اصلا کار خاصی نبوده شاید از نظر بزرگترا جالب هم میومده یا اینکه اصلا مهم نبوده).

مثلا وقتی کوچیک بودم (شاید قدیمی ترینش مربوط به قبل از 6 سالگیم میشه) یه نفر ازم یه سوالی پرسید و منم یه جوابی دادم بهش، اون لحظه همه از جوابم خوششون اومد، اما خودم چه اون لحظه و چه الان که 23 سالمه وقتی اون شخص رو می بینم خودمو سرزنش میکنم که چرا تو جوابش اینو گفتم.

اصلا نمیدونم این یه ویژگی ذاتیه یا اینکه اکتسابیه. فکر کنم من از همون بدو تولد فاقد ویژگی "خودم رو بخشیدن" بودم. هیچوقت اینقدر به طور مشخص به این نتیجه نرسیده بودم. ممنونم که منو متوجه این قضیه کردین

سلام دوستم

این تاپیکا رو مطالعه کن کمکت می کنه...بهشون عمل کن


http://www.hamdardi.net/thread-37224.html


http://www.hamdardi.net/thread-14259.html


http://www.hamdardi.net/thread-39681.html

ممنونم از راهنماییتون دوست عزیز. حتما میخونمشون

سلام خانم مهندس



به نظرت می تونی ، از من ِ نفرت انگیز تبدیل بشی به من ِ شگفت انگیز


ممنون .

سلام باغبان عزیز
خیلی در مورد این جمله تون فکر کردم. فکر کنم طبق یه الگوی اشتباه که تو ذهنم شکل گرفته برای اینکه "من شگفت انگیز" باشم، خودم خودم رو "من نفرت انگیز" جلوه دادم. یعنی هیچوقت از خودم راضی نبودم تا تلاش کنم بهتر باشم. حتی اگه تو اون لحظه بهترین اون جمع هم بودم بازم یه چیزی بوده که به خاطرش از خودم ناراضی بودم .