کارهایی که مشغله ی فکری حاصل از اونها، بعد از پایان اون کار هم ادامه پیدا می کنند، حتی در زمان ناهار هم نباید انجام بشن.
مثلا اگه من در زمان ناهار به همدردی سر بزنم و تاپیکی رو بخونم (بدون اینکه پستی بگذارم)، و بعد از پایان زمان ناهار بدون هیچ گونه اتلاف وقتی برگردم سر کارم، اما مطالعه ی اون تاپیک ذهن من رو (حتی ذره ای) مشغول کرده باشه، این کار مصداق عینی کم فروشی هست.
چون اولا زمان ناهار که باید صرف می شد که تا من رفع خستگی کنم و پرانرژی تر به کارم برگردم، کارایی خودش رو از دست داده.
دوما بعد از ناهار یک بازه ی زمانی ای صرف می شه تا ذهنم رو روی کارم متمرکز کنم، در اون بازه ی زمانی راندمان کارم به اندازه ای نیست که باید باشه، و این هم عینا کم فروشی هست.
حتی اگه ما خودمون کارفرما هستیم، مسئولیت هایی در قبال جامعه و کارمندهامون داریم. بنابراین باز هم بهتره که به خودمون و دیگران کم فروشی نکنیم. و با تمام توان در جهت تحقق اهداف به حقمون حرکت کنیم.







پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)