ازدواج من ، تقدیر یا اراده؟!

[raha32]

سلام خدمت همه دوستان و واقعا از اینکه وقت گذاشتید ممنونم

حرفای همه رو با دقت خوندم چون واقعا دلم میخواد مشکلمو از دیدگاه های مختلف مورد بررسی قرار بدم.
skyzare : حرفایی که نوشتید واقعا آرامش بخش بود، سعی میکنم آیه ای که گفتید رو تو نمازم بخونم. راستش خیلی وقته که منم به قولی حل این مشکلمو سپردم به خدا اما اتفاقی نیفتاد حالا واقعا نمیدونم ایراد از خلوص نیت و قلب من بوده یا اینکه واقعا به جز توکل به خدا خودمم باید تلاش کنم واسه خواسته ام، مشکل اینه که راهشو نمیدونم.
sara1394: ممنونم که درکم میکنی، آره من الان کنار خانواده ام واقعا خوشبختم اما خب خودتم میدونی که نیاز به ازدواج یه کم فرق داره، بحث نیاز یه طرف اون استرسی که برای بالا رفتن سنت میکشی یه طرف دیگه. خیلی از دوستای من که همسن هستیم همیشه میگن ما دیگه به ازدواج فکر نمیکنیم و اینجوری آرامش داریم اما من میخوام ازدواج کنم! نمیتونم و نمیخوام از خواسته ام به خاطر هر مشکلی که وجود داره کنار بکشم. میخوام راه حل پیدا کنم اگه لازمه تغییر کنم اما به خواسته ام برسم، خوبشم برسم.
من سه روز در هفته با وجود خستگی بعد از کار 2 ساعت ورزش میکنم باشگاه میرم و خب تاثیر مثبت هم تو ظاهرم داشته، کمک خیرخواهانه در حد توانم میکنم، همه این کارا رو انجام میدم.
میدونم که روزای کاری به جز شرکت و باشگاه جایی نمیرم و روزای تعطیل همش خونه ام مگر اینکه گاهی خرید لباس برم اونم یکی دو ساعت، گاهی ام دوستای قدیمی رو میبینم که خیلی کمه. خیلیا میگن روزای تعطیل خونه نمون برو بیرون اما نمیدونم کجا برم که قشری باشن که من بتونم از بینشون کسی که میخوام رو پیدا کنم.

mehdi_7 :حق با شماست دهه شصتی ها اینجوری شدن اما خیلیاشونم ازدواج کردن. دو مساله ی وضع اقتصادی و زیبایی رو مطرح کردید. منم خیلی به این چیزا فکر میکنم اما بازم به نتیجه نرسیدم چون از نظر اقتصادی ما سطح بدی نداریم مسلما که خیلیییی خیلییییی پولدار نیستیم و از نظر زیبایی و ظاهر واقعا هم از نظر خودم هم بقیه بالای 70-80% هستم. خیلی از دخترای اطرافم از همین دو نظر (نمیخوام بگم پائین تر که فکر کنید مغرورم) میگم بالاتر نبودن اما الان ازدواج کردن و خیلی خوشبختن. این سئوال واسه همه پیش میاد که تو از همه نظر خوبی چرا تا حالا ازدواج نکردی؟!به خودم اینجوری میگفتم که خدا نخواسته، سن ازدواج بالا رفته، لابد سخت گیرم، کسی که میخوام پیدا نشده....
اما الان سئوال خودمم شده که میخوام پیداش کنم و حلش کنم.

mohamad.reza164:
ممنونم برای جوابتون و حوصله ای که برای کشیدن طرحتون داشتید.
برای سئوال اولتون من همیشه تصورم این بوده و الانم تا حدودی هست که مردا راحت تر میتونن ازدواج کنن اگه شرایط خوبی داشته باشن و حتی اگه شرایط خوبی هم نداشته باشن به خاطر مرد بودنشون شرایط بهتری دارن و میتونن پا پیش بذارن و ....
اما اخیرا از خیلی از آقایون اطرافم میشنوم که پیدا کردن دختر خوب سخت شده! من میدونم و میفهمم که الان تفکرات خیلی از دخترا فرق کرده اما من دختر خوب واقعا کم نمیبینم. شاید شما هم باید بیشتر در مجامع عمومی باشید و از کسی که خوشت اومد ازش درخواست آشنایی کنید که این یه امتیازه برای شما از طرفی میدونم که استرس جواب منفی شنیدن هم دارید. شاید جواب سئوال شما جواب خود منم باشه.
برای سئوال دومتون:
فکر میکنم منظورتون این بوده که با وجود موانعی که برای ارتباط بین آقایون و خانم ها هست و اینکه افراد زیادی این بین هستن که همرنگ ما نیستن قطعا فرد یا افرادی هم هستن که به ما میخورن و شاید باید تلاش کنیم تا پیداشون کنیم و از خط ازدواج عبور کنیم.

Eram عزیز ممنونم برای جوابتون. حرفای شما کاملاً صحیحه منم میدونم این دو تا مساله ربط زیادی ندارن اما ربطشون واسه من اینجوریه که برای دکترا قبول شدن نیازه که من یه انرژی و زمان زیادی برای درس خوندن و قبول شدن کنکور بذارم و شاید تمام روزای تعطیل چه بسا حتی بعد از کار باید درس بخونم. این زمان تقریبا حدود یک سال زمان میبره تا شاااااید کنکورشو قبول شم. اگه راهکار مشکلم دست من نباشه و باید بگم هر وقت ازدواج پیش اومد و تحت اختیار من نیست دکترا خوندن بهترین کاره اما اگه هدفم ازدواج باشه و پیدا کردن راهکارهای آشنا شدن و پیدا کردن فرد مورد نظر باور کنید با خونه موندن و درس خوندن جواب نمیده، من جواب نگرفتم. میترسم وارد پروسه دکترا خوندن بشم و چند سال دیگه چشم باز کنم ببینم بازم دو سه سال فقط درس خوندم و حسرت ازدواج! بله کاملاً حق با شماست که این دو مساله ربطی بهم ندارن شایدم بازم به این نتیجه برسم که ازدواجی در کار نیست و دکترا بخونم که به قول شما حداقل حسرت دکتراش تو دلم نمونه.
از طرفی ممکنه خنده دار باشه اما همین الانش خیلی از پسرا به خاطر بالا بودن مدرک من از خودشون تمایلی ندارن آشنا بشن و چه بسا من خودمم از درونم دوست دارم مدرکش بالاتر باشه اما وقتی نیست!!! دکترا خوندن من به نظرتون کمی قضیه رو حادتر نمیکنه؟
میدونم حرفام غیر منطقیه تورو خدا فکر نکنید متوجه نیستم چی میگم، من عاشق اینم که خودم دکترا بخونم همسرمم مثلا دکترا باشه امامن 32 سالمه Eram جان، مجردم، تنهام و خیلیییییی وقتا ناامیدم. نه فقط از ازدواج از همه چی...
اینکه همه از بیرون برات به به و چه چه کنن و بگن وااااای چه دختر خوب و پر کمالاتی و .... اما موقع برگشتن از سرکار، تنها تو ماشینت بشینی و ببینی چقدر همه با هم شادن. حتی همکارای خودتو ببینی که میان دنبالشون. چه همکارای مرد چه زن!
میگن خدا باید بخواد، اینکه بمونم منتظر باشم تا خدا واسم کاری کنه آرامشه مطلقه! اما نمیدونم آیا واقعا اینه؟! احساس سنگینی مسئولیت تنها بودنمو گردن خودم حس میکنم نه خدا! و این مساله دردناکه که حس کنی بی عرضه ای که با وجود همه خوبی هایی که خدا بهت داده نتونستی حتی خودتو از تنهایی در بیاری... حتی ندونی چرا! چجوری حلش کنی.
صادقانه میگم از خیلی از افراد صمیمی پرسیدم ایراد من چیه، همشون گفتن هیچی!! فقط کسی تورو نمیبینه! کجا برم؟ چیکار کنم؟ این همه سال تو محیط دانشگاه و کار یه عالمه آدم منو دیدن آشنا هم شدم اما نشده!
ببخشید جوابم طولانی شد.