عکس العمل من در پرخاشگری همسرم بر فرزندم

[mahasty]

سلام.
منم شاید بشه به نحوی گفت که تجربه مشابه دختر شما رو در کودکی داشتم.
با حرفهای میشل عزیز هم خیــلی زیاد موافقم جز بند ششم که گفتن میشه آسیبهای دوران کودکی رو در بزرگسالی درمان کرد. چنین چیزی امکان نداره. حداقل تا اونجایی که من توی آثار یونگ و فروید و بقیه روانشناسها خوندم یا خودم با کمک مشاور تلاش کردم. میشه ضعفهای درونی رو پنهان کرد یا باهاش کنار اومد؛ اما همیشه یه جایی که شاید ربطش هم مشخص نباشه خودش رو نشون میده.
منم بچه شادی بودم و به خاطر ویژگی‌های خاص معمولا همه جا بیش از حد مورد توجه قرار می‌گرفتم. اما رفتار پدرم دقیقا اون غرور و اعتماد به نفس رو به بدترین شکل نابود میکرد. منم گریه نمیکردم چون شخصیتم اجازه نمی‌داد. برعکس الان تا کسی سرم داد میکشه مثل بچه‌ها میزنم زیر گریه. گرچه الانم به ظاهر محکم و قوی هستم و توی مشکلات خیلی حادتر؛ حتی اخمم نمیکنم.

دوستان در مورد اقتدار پدر گفتن. اما اقتداری که با احترام و عشق همراه باشه دقیقا نقطه مقابل اقتداریه که با ترس و اجتناب همراهه. پدر من ذاتا آدم خشنی نیست. خیلی کارها هم توی زندگی برام کرده که هر پدری برای دخترش انجام نمیده. حتی حس میکنم کمی نسبت به من عذاب وجدان داره. اما هیچکدوم باعث نشده همین لحظه که دارم اینها رو مینویسم خاطرات تلخی که ازش دارم کمرنگ شده باشن.
من مادرم رو هم مقصر میدونم و شاید حتی بیشتر از پدرم. چون خودش رو مینداخت وسط و سعی میکرد گناهی رو که الزاما مرتکب نشده بودم! توجیه کنه. بعدش هم منو میکشید و میبرد و یا سرزنش میکرد یا دلداری‌های عجیب و غریب میداد یا از رفتار پدرم دفاع میکرد(این از همه بدتره). به قول میشل بهترین رفتار این بود که اون لحظه اونجا نباشه یا پدرم رو ببره پی یه کار دیگه.

ولی حقیقت اینه که راهکار اصلی اینها نیست. کسی که با یه بچه کوچیک با خشونت رفتار میکنه؛ طبیعی نیست. تو خیلی از کشورها حق حضانت رو از چنین آدمی میگیرن. شما باید به فکر درمان همسرتون باشید نه اینکه به این فکر کنید که بعد از به بار آوردن ویرانی، چطور باید بسازید تا آماده خراب شدن کنید.

[میشل]

با حرفهای میشل عزیز هم خیــلی زیاد موافقم جز بند ششم که گفتن میشه آسیبهای دوران کودکی رو در بزرگسالی درمان کرد. چنین چیزی امکان نداره. حداقل تا اونجایی که من توی آثار یونگ و فروید و بقیه روانشناسها خوندم یا خودم با کمک مشاور تلاش کردم. میشه ضعفهای درونی رو پنهان کرد یا باهاش کنار اومد؛ اما همیشه یه جایی که شاید ربطش هم مشخص نباشه خودش رو نشون میده.

مهستی جان، چند وقته که می خوام بیام برات بنویسم، حالا که اومدم تاپیک آبی بیکران رو دیدم و زمان رو از دست دادم.

بنابراین خلاصه می نویسم، و فقط در پاسخ به همین مطلبی که نقل قول کردم. شاید یه وقت دیگه راجع به همه چی صحبت کردیم.

این حرفت هم درسته و هم نادرست.

درست از این جهت که به هرحال مسیر زندگی ما (و حتی انتخاب های ما) متاثر از وقایعی هست که برامون رخ می دن. خصوصا وقایعی که در کودکی رخ دادن.

نادرست از این جهت که زندگی انسان خطی نیست. یه وقتی وسط یه گرداب گیر میفتیم، شنا می کنیم شنا می کنیم شنا می کنیم، و ساحل هنوز خیلی دوره... خسته می شیم، ناامید می شیم، راضی می شیم... دست از شنا کردن برمی داریم، چشم هامون رو می بندیم و در انتظار غرق شدن می مونیم، بعد چشممون رو باز می کنیم و می بینیم: در ساحل هستیم... کی رسیدم؟ چطور رسیدم؟ چی شد؟؟؟؟

مسیر ما خطی نیست.

از طرفی،

اساس زندگی ما اینه: مبتلا شدن و مبتلا شدن و مبتلا شدن.

دست و پنجه نرم کردن با هر ابتلایی یا باعث درد و تعالی ما می شه، یا درد و سقوط.

حتی زندگی هایی که در ظاهر اتفاق خاصی درشون نیست و همه چیشون نرماله، همون نرمال بودن چالش زندگی اون فرده. اینکه چطور با وجود اون زندگی یکنواخت و بدون درد، به عمق و مفهوم زندگی و حیات پی ببره و از سطح زندگی عبور کنه.

زندگی همینه. یکی فکر کرده اینجوری برامون بهتره.

...

از مقصر صحبت کردی. واقعا مقصر کیه؟ مقصر پدر منه که منو کتک می زد؟ مقصر عمومه که پدرمو کتک می زد؟ مقصر مادر بزرگ پدرمه که عموم رو در کودکی از مادرش جدا کرد؟ مقصر مادرمه؟ مقصر پدرشه؟

یکی از بچه های همدردی نوشته بود شوهرم منو دعوا می کنه، من پسرمو دعوا می کنم، پسرم عروسکشو دعوا می کنه.

واقعا مقصر کیه؟

به نظر من متهم ردیف اول اونیه که انسان رو طوری خلق کرده که در کودکی اثرپذیری بالا، و توان تشخیص پایینی داره. و در بزرگسالی مغرور و حق به جانبه، و بچگی خودش رو فراموش می کنه.

خب... این متهم رو نمی شه محاکمه کرد، دلمون هم نمیاد محاکمه ش کنیم. در هرحال مهم همینه که اون می دونه که من می تونم و خودم هم می دونم که می تونم. فروید هم یه جوری مشکل خودشو حل کنه.