شما از دید من سنی ندارین که اینقدر دارین خودتونو عذاب میدین! من الان 26 سالمه دوستان بالای 30 هم دارم و میتونم به صراحت بگم با توجه به پختگی ای که تو سن بالا برای هم دختر و هم پسر اتفاق میافته زندگیاشون کم تنش تر و لحظاتشون کنار هم شیرین تره! من سخنان نهال عزیز رو خیلی قبول دارم شما اگر تا 30 هم مجرد بمونی باز دختر خانمی هستی که ممکنه هر کسی بیاد خواستگاریش ولی اگر تو 25 مطلقه بشی ولو اینکه فقط عقد کرده باشن و سر خونه و زندگی خودتونم نرفته باشن مطلقه این! متوجهی؟ یکم صبر کن و امید داشته باش و سعی کن همیشه و هر روز خودتو ارتقا بدی، اخلاقتو،سیاست زنونه تو، اپشزیتو، اطلاعات روانشناسی و اجتماعی و اقتصادی و ... خودت رو، درست رو بخونی و کلی کارای دیگه. باور کن یه روزی اونی که باید میاد ولی عجله نکن! با کسی ازدواج کن همه جوره عقلت و قلبت بهش راضین و زمانی ازدواج کن که میزان استقلالت به ماگزیمم حد ممکنت رسیده!این فکرای دهه ی 50 و 60 ایران رو بریز دور که دختر باید حتما تا فلان سن ازدواج کنه وگرنه میمونه رو دست خونواده ش، خیلی از مردام هستن که تو سنای خیلی زیاد ازدواج میکنن، من خواستگاری داشتم که جراح فک وصورت بود ولی 42 سال داشت و من به خاطر گپ سنی زیاد ردش کردم، اگر یه خانمی 30 بود شاید قبولشو میکرد! شما یه دختر خانم تحصیل کرده ی با اخلاق و با ابرو باش ببین تا کی خواستگار میاد برات. نگران نباش گلم








علاقه مندی ها (Bookmarks)