همه امیدم به راهنمایی شماست/ تردید و دودلی در انتخاب ، زندگی رو ازم گرفته

[fateme_am]

سلام مدیر عزیز

لینک هایی که گذاشتید رو کامل و با دقت مطالعه کردم خیلی برام مفید بود و امروز رو واقعا در آرامش بودم و خبری از سرزنش های درونیم نبود ، درواقع تازه خودم رو شناختم خیلی از خصوصیات کمال گراهارو دارم به جز مورد : مثلا اینکه گفته بود خودخواه هستند که من اصلا اینطور نیستم یا اینکه به شدت به اشتباهات دیگران انتقاد میکنند و سرزنششون میکنم که من این مورد فقط و فقط در مورد خودم دارم اونهم خیلی شدید و اتفاقا نقطه مقابلش هستم اینکه خیلی راحت دیگران رو میخشم بابت هر اشتباهی که انجام میدن کلی بهشون امیدواری میدم و اشتباه شون رو کوچیک نشون میدم ، مورد بعدی اینکه گفته بود فقط نظرات خودشون رو درست می دونن و انتقاد پذیر نیستند که خب بازهم من اینطور نیست خیلی به نظر بقیه احترام میذارم حتی شاید زیادی ! و اینکه انتقاد رو هم دوست دارم مگر اینکه به نظرم اصلا انتقاد بجایی نباشه مخالفت میکنم اما نه شدید فقط همین که نشون میدم قبول ندارم انتقاد رو اما این مورد خیلی کم پیش میاد و در بیشتر وقتا وقتی انتقاد میشنوم خیلی رو رفتارم در اون مورد توجه میکنم و کاملا بهش فکر میکنم و حتما اصلاحش میکنم بدون اینکه از اون طرف کوچکترین ناراحتی رو داشته باشم.

و اینکه نوشته بود ممکنه این خصوصیت از کودکی شکل گرفته باشه و مهم بود که پیدا کنیم که ای خصوصیت از کجا شکل گرفته مثلا اینکه شاید تحت تاثیر رفتار والدین باشه که همیشه انتظار بهتر بودن رو داشتن ، خب در رابطه با من : من تو خانواده پرجمعیت به دنیا اومدم و فرزند آخر بودم فاصله سنی زیادی هم ا پدر مادرم داشتم در واقع تو هیچ دورانی کوچکترین اشتراکی باهاشون نداشتم شاید به دلیل مشغله هایی که پدر مادرم داشتن یا سن بالا یا ... رو من خیلی حساس نبودن که مثلا بخوام بهترین باشم اما کوچکترین اشتباهاتی رو خیلی بزرگ میدیدن و درمقابل موفقیت های خوبم رو به اندازه اون اشتباهات نمی دیدن و یا میشه اینطور گفت که موفقیت حالا در هرزمینه ای طبیعی بود اما اشتباه اصلا طبیعی نبود ، اط طرفی من نسبت به بقیه خواهربرادرام خیلی بهتر بودم از لحاظ پیشرفت درسی کاری یا ... اما اینکه بچه خوبه من باشم از لحاظ رفتاری ، نه اینطور نبوده تلاش کردم فرزند خوبی باشم اما خب شاید چون بچه تر از همه بودم اشتباه رفتاری زیاد داشتم و اونها فرزند های بهتر دلسوزتری بودن

والدینم خوشحال میشدن از موفقیتم اما تشویق خاصی هم نداشتم شاید به این دلیل دلم موفقیت های بزرگ میخواد که اگر بزرگ نباشه برام خیلی معمولیه ،
از وقتی یادمه همیشه خواستم بهترین باشم حالا در هرموردی ، و خیلی جاها هم شدم و واقعا لذت بردمغیر این چند سال اخیر ،

غیر این موارد مابقی خصوصیاتی که کمال گراها دارند رو 90 درصد من هم دارم ،

پرسش نامه کمال گرایی رو انجام دادم و نتیجه ش رو اینجا میذارم :

حساسیت بین فردی : شامل 20 مورد یا سوال بود از 80 ، نمره 69 رو گرفتم

تلاشی برای عالی بودن : شامل 7مورد یا سوال بود ، از 28 ، نمره 28 رو گرفتم

نظم و سازماندهی : شامل 7مورد یا سوال بود ، از 28 ، نمره 27 رو گرفتم

ادراک فشار از سوی والدین : شامل 7مورد یا سوال بود، از 28 ، نمره 16 رو گرفتم

هدفمندی : شامل 8 مورد یا سوال بود ، از 32 ، نمره 32 رو گرفتم

استانداردهای بالا برای دیگران : شامل 9 مورد یا سوال بود از 36 ، نمره 16 رو گرفتم

تصمیم گیری سختم برای ادامه تحصیل که اینبار مخوام جدی راجبش تصمیم بگیرم و برای همیشه راهم رو انتخاب کنم شاید بگید به دلیل کمال گراییم هست که خب کاملا هم قبول دارم اما همش به ان خاطر نیست بالاتر خیلی روشن توضیح دادم که قبلا اشتباه تصمیم گرفتم و چطور شده که الان به اینجا رسیدم و خب بخشی از این احوالم بخاطر همون چند سال پیشه که با اطمینان جلو نیومدم میتونم بگم 50 درصد کمالطلبی و 50 درصد انتخاب رشته م بدون اطمینان ، که همین طور علی الحسابی پیش رفتم که خب باعث شده این چند سال هر چند وقت ذهنم مشغولش بشه اما اینبار میخوام یا با اطمینان ادامه ش بدم یا اینکه رشته دیگه ای رو با اطمینان جلو برم و پرونده ش برای همیشه ببندم .

لطفا اگه براتون مقدور بود راهنمایییم کنید

جناب باغبان منتظر صحبتهای درست و منطقی شما هم هستم