پستتون استارتر عزیز خیلی گنگه و من زیاد متوجه نشدم چی به چیه! اما این رو میتونم بگم که تا خودت نخوای هیچ کس نمیتونه تو کارات دخالت کنه، حتما خودت سست عنصری و قاطعیت نداری که بقیه میتونن تو کارات مداخله کنن، اگر خودت باطنا و ظاهرا قاطع اما در ظاهر گشاده رو و مهربان باشی، حد و مرز خودت رو مشخص کرده باشی، خودت رو همیشه درگیر کارای خودت نشون بدی و بقیه بفهمن چقدر بیزی هستی و خودت مشغله داری، هیچ وقت به کسی اطلاعات ندی، درد و دل با بقیه نکنی، و یه رفتار مجلسی و محترمانه داشته باشی، در ظاهر یه صمیمیت و صداقت عمیق بین اعضای خانواده برقرار باشه (همسران و فرزندانشون)، یاد بگیری با کسی الکی الکی و تو عرض چند ثانیه صمیم نشی، که صمیمیت های آنی و لحظه ای فقط نتیجه ش ایجاد حاشیه و به زبون افتادن حرف و راز شماست! اینطوری دیگه کسی حتی اگر بخوادم نمیتونه وارد حریمت بشه چون داری از حریمت پاسداری میکنی!!! از طرف دیگه چرا باید به خاطر بقیه شماها دعوا کنین؟ این یه فرهنگ اشتباهه که خودتونو به خاطر کوته فکری و اشتباهات و کوتاهی های بقیه توبیخ کنین! چرا این فرهنگو ندارین که فقط فقط همسران باید با هم مهربان و صمیمی و یک رنگ باشن و تحت هییچ شرایطی شیرینی زندگی و رابطه ی خودشونو قربانی نوع زندگی و فکر بقیه نکنن؟ با شوهرت خیلی صمیمی حرف بزن و بهش بگو که دوست نداری امل وار زندگی کنی که تا تو زندگی بقیه تقی به توقی میخوره ارامش شمام سلب بشه! خودتم سعی کن نسبت به زندگی بقیه بی اهمیت باشی!!!به زندگی و ارامش و اسایش خودت بچسب تا عقب نیافتی