باز هم از نظرات تک تکتون ممنونم ...اینکه مهربانانی مثل شما زیر آسمون خدا زندگی می کنن که با وجود ندیدن و نشناختن حاضر به همفکری و همدلی ان بسیار امید بخشه. از ته دل برای تک تکتون میخوام هرچی از خدا می خواید و البته صلاحتونه نصیبتون بشه مرسی که زندگی دیگران براتون مهمهخوندن نظراتتون هم فکرو باز میکنه هم آرومم میکنه.
هانیه خانوم... نمی دونید چقدر پیامتون حال خوبی بهم داد.بینهایت سپاسگذارم بانو. انشالله زندگیتون با همسرتون هر روز گرم تر از دیروز باشه . پر از عشق و لبخند. کیفیت روزهای زندگی خیلی مهم تر از کمیته. ایشالا زندگیتون پر از کیفیت و عمر هردوتون دراز.نوشته اصلی توسط hanie_66
سلام دختر خوب
تبریک میگم بابت نامزدیت.
عزیزم من تا حدودی توی موقعیت تو بودم. من 29 ساله هستم.حدود 7 سال پیش هم درست مثل تو کسی توی زندگیم بود که فکر میکردم عاشقش هستم و بدون اون نمیتونم زندگی کنم.درست مثل تو رابطه ی بسیار سالمی داشتم و حتی دستم به دست اون آقا نخورد.بیشتر ارتباطم باهاش از طریق تماس و پیامک بود.
بعد از این همه پرورش عاشقانه توی ذهنم و دنیای فانتزی که برای خودم ساخته بودم یهو همه چیز به هم ریخت.کاخ قشنگ آرزوهام متزلزل شد.اون آقا بهم گفت من هیچ پولی ندارم که بیام خواستگاری. فعلا نمیتونم.من با نهایت سادگی گفتم مگه پول میخوام من؟بهش نیاز داشتم.احساس میکردم بدون اون قدرت زندگی ازم سلب میشه.اما رابطه تموم شد.
چند سال بعد به طور اتفاقی توی خیابون دیدمش.هنوز خودم ازدواج نکرده بودم.اون آقا با همسرش بود.از کنارش رد شدم اما بسیار تعجب کردم.قلبم هیچ واکنشی نداشت.از اون همه احساسات هیجانی حتی به اندازه ی سر سوزنی باقی نمونده بود.به هیچ عنوانی دوست نداشتم جای اون خانوم باشم چون با زمان دادن به خودم متوجه ایرادات و عدم تناسب اون آقا با خودم شدم.
چند سال بعد کاملا منطقی با همسرم ازدواج کردم.ازدواجی که اولش عشق و عاشقی سوزناک نداشت.بر اساس یه سری از تناسب ها بود و الان از ازدواجم بسیار راضیم.مشکلاتی هست اما طبیعی هستن.
عزیزم من کاملا درکت میکنم.اما خودت رو بیرون از ماجرا تصور کن.زندگی پیچیده تر از اونیه که ما درگیر احساسات آنی بشیم.
اینکه همسرت از نظر مالی و سایر شرایط بهت شبیهه خیلی مهمه.چون توی بالا و پایین شدن های زندگی حس بهتری به سراغت میاد.
یکم به خودت استراحت بده .تمام راه های ارتباطیت با اون آقا رو قطع کن.دیگه تحت هیچ عنوانی در مورد اون آقا با نامزدت صحبت نکن.حتی اگه شده تظاهر کنی دلبستگی تو ابراز کن.بزار ملکه ذهنت بشه.
از این زاویه نگاه کن که تو هنوز 22 سالته. نسبت به منه 29 ساله چقدر فرصت بیشتری برای عاشقانه هایی کنار همسرت داری.بهت حسودیم میشه
زندگی رو کنار نامزدت قشنگ کن.روی نقاط مثبت زوم کن.از معجزه ی واژه هایی مثل دوستت دارم استفاده کن.متوجه میشی که چه ثروتیه این آرامش.
امیدوارم همیشه شاد باشی
این آقا همسرمن نیست. ولی تصور اینکه یه روز بتونم از بند تعلقات دلبسته گی یا وابستگیهای قبلی رها شده باشم و با دیدن یا فکر کردن به اون آقای قبلی هیچ حسی سراغم نیاد آرامشبخشه. خدا کنه زودتر بیاد اون روز. کاش خدا آینده ی منو شبیه شما قرار بده
فعلا نمی تونم تا علاقه ای ایجاد نشده اونو به نامزدم ابراز کنم. ترجیح میدم اجازه بدم ذره ذره پیش بره و خدا کنه عشق واقعی و آسمونی به دلم بیفته.برای اون آقا هم از خدا زندگی عالی میخوام. جوری که منو از یاد ببره؛ ببخشه و خوشبخت و راضی باشه. یعنی میشه؟
هنوز فکرای قبلی تو سرمه. نمی دونم کی دس از سرم برمیدارن. اما سعی میکنم خودمو آروم کنم
دوستان ؛من نمیتونم به هیچ بهانه ای؛ از نامزدم دوری کنم تا بشه درست فکر کنم. حتی چند روز یا یه هفته. مامان بابام هیچی؛ خودش هم فکر نکنم حرفمو قبول کنه. نمی خوام شک برانگیز باشم براشون.
ولی امروز یه اتفاق خوب افتاد. شاید انرژی مثبت یکی از شماها بود. با نامزدم که بیرون رفته بودیم؛ توی ماشین آهنگ گذاشت. بعد از همخونی و اداهاش خنده ام گرفت. اونم گفت چه عجب ما خنده خوشگل شما رو دیدیم:))
فکر کنم لپام گل انداخت! بعد از اون تو رستوران باز سعی می کرد با حرفا و کاراش منو بخندونه. هنوز عذاب وجدانم سرجاشه. فکر نکنم به این زودیا دست از سرم برداره. ولی میتونم بگم حسم بهتر شده. خدا کنه هر روز همینجوری پیش بره!
چشم آقای یه دوست! سعیمیکنم تا جایی که بشه دیگه پست نذارم! اگه مشکلی پیش نیاد و عمر خوشی هام موقت نباشه.
وای می ترسم با این نشونه ها که دادم و تاریخ نامزدیمو گفتم؛ یه آشنایی بیاد اینا رو بخونه بفهمه منم! خدا نیاره به سرم!!!
به هر جهت اگه می تونید؛ دعا کنید برام. منم دعا میکنم خدا به شما مهربونا صد در دنیا و هزار در آخرت؛ شادی و آرامش و سعادت ببخشه آمین
علاقه مندی ها (Bookmarks)