داره ازم فرار ميكنه يا من ديوونه شدم؟!

[sara94sara]

سلام عزیزم...
راستش به نظرم شما باید خیلی رو خودت کار کنی.الان داشتم تاپیک های قبلت رو میخوندم.موضوع اکثرشون همین بود و این که تاپیک هات رو بی نتیجه ولشون میکردی....
شما الان نزدیک 4.5 سال از عقدتون میگذره درسته؟این همه سال دوستی و نامزدی اذیت کننده است.چرا اینقدر دیر میرید سر خونه و زندگیتون؟
شما با پایین بودن خانواده همسرت از خودت مشکلی داری؟از چه نظر پایین ترن؟ سرکوفتی از این بابت زدی تا به حال به همسرت؟ که با توجه به اخلاق شما امکان پذیره....
سر کار نمیری؟ چرا از مدرک فوق لیسانست استفاده نکردی؟ فکر میکنم وقت آزادت زیاده و اینکه خیلی حساسی.منم مثل تو بودم ولی رو خودم کار کردم واقعا... اینقدر گیر دادن به یک نفر واقعا خسته کننده است.هی بگی چرا امروز اینطوری کرد ،دیروز اونطوری کرد...برای افزایش علاقه بین خودتون چیکار کردی تا حالا؟
با این اخلاق شما زندگی مشترکتون سخت و پر بحث خواهد بود.به خودت بیا لطفا...پیله اجباری ای که دور همسرت تنیدی و اجازه بده پاره کنه و بتونه آزادنه فکر و عمل کنه...
مطمئن باش هیچ زن و شوهری ۲۴ ساعته با هم نبودن...شما تو مهارت های زندگی سررشته ای نداری.قبل اینکه دیر بشه تصمیم بگیر عوض بشی

والا خيلياز مشكلات سالهاي اولم حل شده مثلا ديگه عادت كردم به خانوادش اينطور فكر ميكنم كه اينم نميشد هر خانواده ديگه اي ميشد باز بديهايي داشت و خود خانوادم نميشدن من با اين تفاوت كنار اومدم و سعي ميكنم خوبياشونو ببينم تا خودم ارامش داشته باشم،واقعا بيكاري هم برام مشكلساز شده هر دري زدم كار پيدا نكردم و بيكارم نامزدمم ميگه اگه كار داشته باشي اينقدر بهم گير نميدي ميفهمي من سركار چي ميكشم!

[donya.]

والا خيلياز مشكلات سالهاي اولم حل شده مثلا ديگه عادت كردم به خانوادش اينطور فكر ميكنم كه اينم نميشد هر خانواده ديگه اي ميشد باز بديهايي داشت و خود خانوادم نميشدن من با اين تفاوت كنار اومدم و سعي ميكنم خوبياشونو ببينم تا خودم ارامش داشته باشم،واقعا بيكاري هم برام مشكلساز شده هر دري زدم كار پيدا نكردم و بيكارم نامزدمم ميگه اگه كار داشته باشي اينقدر بهم گير نميدي ميفهمي من سركار چي ميكشم!

میدونی باید سعی کنی تفاوت ها رو بشناسی و بدونی که اصلا قرار نیست هیچ دو نفری مثل هم باشن.دیگه چه برسه به دو خانواده.... اونا رو هموجوری بپذیر نه اینکه به خودت بقبولونی که نمیشه عوضشون کرد همینه که هست.اجباری نیست تو این امر.اونا واقعا خودشونن...پس درکشون کن و از ته دل قبولشون کن بالاخره اونا خانواده همسرت هستن و یک پایه زندگی شما....

خیلی وقتت آزاده واینکه بهانه است دربه در دنبال کار گشتن و پیدا نکردن...کار اداری نبود،پاره وقت،کار روی پروژه با استادان دانشگاهت، کلاس های خارج برنامه...حساسی شما خیلی حساس!!!و این توی زندگی اثر میذاره.
همسرت حق داری خیلی پا رو دمش میذاری..ناراحت نشی رک بهت میگم ولی اینجور افراد ایجاد دافعه میکنن. پس بدون کارت اشتباهه و سعی کن جاذبه داشته باشی نه دافعه...
مقالات روانشناسی بخون.اگر مرکز مشاوره خوب و قوی میشناسی کارگاه های آموزشیش رو برو شرکت کن علی الخصوص اگر دانشگاه خوبی درس خونده باشی کارگاه های اونجا عالیه... یکم رو خودت کار کن.کلاس ورزشی و حتی هنری عالیه.یوگا عالیه.یکم ذهن و مغزت رو خالی کن...واقعا اینقدر وابستگی به یک نفر نه درسته نه قابل قبول! شما یک انسان مستقلی زندگی شما چرا باید بند این باشه که همسرت فقط برات صبح بخیر میزنه؟ باز خوبه که میزنه!! به همسرت گمون نمیکنم طعم عشق رو چشونده باشی و اونو توی راه آورده باشی! یک زن اونیه که مدیر باشه و تو نیستی!! تا دیر نشده عجله کن و در ضمن تاپیکت رو تا رسیدن به یه نتیجه خوب ادامه بده.
موفق باشی