3 - پرخاشگری ، عصبانیت، زودرنجی، پایین بودن آستانه تحریک، بی ثباتی احساسی، احساسات انفجاری و .....
این موارد در بعضی تیپ های شخصیتی پررنگ تر هست. در بعضی انواع اختلالات شخصیت تکانشی بودن و احساسی بودن و بی ثباتی وجود دارد.
فقط یک روانشناس بالینی مجرب می تواند از طریق مصاحبه و احتمالا تست تشخصیص دقیق بدهد. (لذا درمان همسر شما و پرخاشگری ایشون به واسطه شما و از طریق فضای مجازی امکان پذیر نیست) توصیه می شود که به جای درگیری با همسرتون، یا مقابله به مثل کردن، یا کوتاه آمدن و عذرخواهی یا..... انرژی خود را متمرکز کنید و بدون درگیری اما با قاطعیت شرط ادامه زندگی را مراجعه به روانشناس بالینی قرار دهید.
اینکه سطح و شدت و تراکم عصبانیت ایشون چه مقدار هست. و ریشه آن به مسائل شخصیتی یا اختلالالی بر می گردد، یا به مسائل محیطی، یا اینکه از بچگی به همین مقدار بوده است یا به مرور بیشتر شده است، یا کاهش پیدا کرده است. یا این عصبانیت نسبت به دیگران و عزیزان به چه مقدار در مقایسه با شماست و اینکه خود فرد چه بینشی از این عصبانیت ها دارد، یا اینکه سطح سواد و مطالعه ایشون نسبت به مسائل روانی خودشون چقدر هست همه از مسائل مهم و اثر گذار در درمان اوست.
گاهی پرخاشگری یک حساسیت متمرکز بر چند موضوع یا یک شخصی یا مسائل محیطی هست که به سادگی قابل کنترل هست. در این موارد ضمن آموزش هایی به فرد به همسرش هم نکات آسیب پذیر و تحریک کننده را آموزش می دهند که کمتر به آستانه پرخاشگری برسد. و همچین به خود فرد روشهای مقابله با آن را می دهند.
اما اگر اختلالی شدید باشد و شخصیتی باشد و فراگیر و پیشرونده باشد. و فرد هم بینش کمی بر مشکلش داشته باشد مداخله دارودرمانی اندیدکاسیون دارد و روان درمانی در کنار آن انجام می گیرد.
4 - شما منفعل از همسرتون هستید. او شما را مدیریت می کند نه شما ایشان را
روشهای صحیح، قاطعانه اما بدون درگیری و دعوا پیشنهاد می شود.
یعنی هم اکنون شما منفعل هستید. اگر او خوب باشد شما حالتان خوب هست. اگر او به هم بریزد شما هم به هم میریزید.
شما تصویر آینه ای ایشون هستید.
در حالیکه وقتی پای درمان در میان هست. شما باید قاطع و دقیق باشید. و روی روش صحیح خود تمرکز کنید.
او بالا و پایین می شود. اما شما شیوه صحیح خود را که هم قاطعانه هست. اما دعوا و درگیری و مقابله به مثل نیست.
قهر نیست.
فرار نیست.
بلکه پیگیری درمان ایشون از طریق روانشناس بالینی یا روانپزشک هست. شما اگر لازم باشد باید از طریق کمک گرفتن از پدر یا مادر یا خواهر و بردارهای ایشون او را مجبور به مراجعه به روانشناس بالینی می کنید.
البته می توانید غیر مستقیم این کار را بکنید. چون اگر مستقیما بگویید خواهد گفت مشکل از خودت هست.
شما می توانی بگویی درگیری های اخیر ، فشارهای بحث ها منجر شده که اضطراب و ناراحتی زیادی داشته باشی و از او بخواهید به اتفاق هم به مشاور مراجعه کنید.
اگر قبول نکرد. مراحل بعد شروع می شود که کمک گرفتن از خانواده، یا حتی مراجعه به دادگاه هست.
دادگاه صرفا برای طلاق نیست. خانم برای گرفتن مهریه گاهی مراجعه می کنند. شما هم می توانید برای اینکه هم جدی بودن را به خانمتان ثابت کنید و هم اگر قبول نکرد، دادگاه ایشان را ملزم خواهد کرد.










علاقه مندی ها (Bookmarks)