به همسرم برگشتم و فرصت آخر رو دادم میخوام زندگیمو بسازم کمکم کنید

[Ye_Doost]

سلام

درباره اعتیاد و مسائل دیگه قبلا بهتون هرچی که باید رو گفتیم و تکرارش بیهوده است. فقط یه نکته در مورد وضعیت جدید ایشون یعنی بیکاری شان وجود داره
اینطور پیش بره و ایشون بیکار و معتاد باقی بمونند دیر یا زود ذخیره پول نقدشون تموم میشه. بعدش یا باید قرض کنند، یا وسایل خانه رو بفروشند یا .... اخلاق شون هم به همان نسبت بدتر خواهد شد.

شما دقیقا می دونید که همسر شما خودش مایل نیست سر کار قبلیش یا کار جدید بره یا اینکه اون ها ایشون رو به دلیل اعتیادش نمی خواهند؟ خیلی فرق میکنه.

[روناک محمدی]

سلام

درباره اعتیاد و مسائل دیگه قبلا بهتون هرچی که باید رو گفتیم و تکرارش بیهوده است. فقط یه نکته در مورد وضعیت جدید ایشون یعنی بیکاری شان وجود داره
اینطور پیش بره و ایشون بیکار و معتاد باقی بمونند دیر یا زود ذخیره پول نقدشون تموم میشه. بعدش یا باید قرض کنند، یا وسایل خانه رو بفروشند یا .... اخلاق شون هم به همان نسبت بدتر خواهد شد.

شما دقیقا می دونید که همسر شما خودش مایل نیست سر کار قبلیش یا کار جدید بره یا اینکه اون ها ایشون رو به دلیل اعتیادش نمی خواهند؟ خیلی فرق میکنه.

سلام
بله گفتید منم بهش گفتم باید بره کمپ و.....ولی زیر بار نمیره که هنوز مصرف میکنه
الان زیر دین خانوادشه ذخیره پول هم نداره حتی ۱۰۰۰تومن جدیدن هم همش میگه نداریم مثلا امروز گفتم کرم مو میخوام میخوام برم بازار با مامانم هوام عوض بشه گفت نه بعد باهم میریم گفتم بعد تو ۳سال دیگس بزار برم گفت ۳سال دیگه باشه فعلا پول نداریم کرم مو بخری حالا ۲۰تومن بیشار نیست دیگه بش گفتم باشه نمیرم بازار ولی ببرم پیش مامانم تنها اینجا خسته شدم گفت برو گفتم خودت ببرم گفت باشه
اخلاقشم که بدتر وبدتر میشه درست گفتید ولی خودشم تکون نمیخوره مثلا بره آژانس کار کنه یا بره شرکت های کاریابی بسپاره میگه اونا مگه چقدر حقوق میدن میگم خو بهتره بیگاریه فعلا برو تا دکل دوباره راه بیفته که بری سر کار قبلیت
بله مطمئنم چون با همکارش که خیلی باشخصیته و رده بالاتر از هپسرمه برخورد داشتم اون گه گردن کلفت اونجا هم بوده بیرون کردن به همسرمم پیشنهاد شد کار کنه اومجا دوباره ولی با حقوق پایین و سمت پایین تر که گفت نمیرم مگر لحظه اخر مجبور بشم
مسئله اصلی من اعتیادشه که نمیدونم چه تصمیمی بگیرم ؟نمیدونم تا کی بهش زمان بدم ؟نمیدونم جدایی بهتره یا موندن؟ممکنه خوب بشه؟یا من باید عمرمو بزارم و جوونیم رو که ایا خوب بشه ایا نشه رویاهام چی میشن
بنظرتون چکار کنم؟؟دین مشاوره های بیرون هم فقط میگن طلاق نگیر و از طلاق وحشت میندازن تو وجودم دیگه به عقلم نمیرسه چکار کنم و چی درسته و چی غلط
من میدونم به گفته دوستان باید خودمو بسازم و بخودم ارزش بدم و...اما منظور من این میست من میگم اعتیادش چی؟باشه من رو خودم کار میکنم ما زندگیم چی میشه؟تکلیف من چی میشه؟همیشه قراره با این ترس زندگی کنم؟قراره بمونم و بسوزم و طلاق نگیرم و بچه هامم بشن بچه یه معتاد که مجبورم سرشون رو توجامعا بندازن پایین؟؟جواب اینارو مغزم نمیده بهم شما ها که حارج گود هستید بهم بگید تهه چنیم زندگیایی چی میشه؟میشم مثل مادرم؟باز پدرم تریاکه اونم چند سالی ترک کرد و خوب شد دوباره الان برگشته
به پدرم میگم میگه خو مصرف کنه مگه چه اشکال داره همین که تو تامینی بسه و فلان از ترس اینکه من طلاق نگیرم حتی اگه شوهرم جلوچشمش کتکمم بزنه چشاشو میبنده حتی میترسه من یه شب بمونم اکنجا تا میخوام بمونم میگه بابا شب برو خونه خودت و از این حرفا میگه وقتی عهد بستی و ازدواج کردی باید اگه تیکه تیکتم کرد فکر طلاق نباشی و بمونی ولی مگه میشه؟؟
دوست عزیز من به این زندگی راضی نیستم که بگم چون کتکم نمیزنه خیلی خوبه و دیگه مشکلی ندارم من دارم سعی میکنم نکات مثبت شده ریز میدا کنم که ببتونم مبونم وگرنه دووم نمیارم و خودمم میدونم این زندگی ایده ال نیست وقتی طربم نه اخلاق.نه کار.نه پول.نه شخصیت.نه حتی تیپ درست حسابی.خانواده خوب.استقلال مالی و...نداره دیگه دلخوش چی بشم؟؟وقتی جایی باهاش میرم خجالت میکشم که دوکلام بلد نیست حرف بزنه یا بددهنه و پرخاشگر یا همه جا با دمپایی میاد و من دقیقا نقطع مقابل و برعکس اونم خودم همه اینارو میدونم
ولی سعی کردم مثبت اندیشی کنم و ارتعاش خوب بفرستم ولی جواب نمیده
از وقتی که گفتید خودت رو بساز دارم رو خودم کار میکنم حتی میرم جلو آیینه و میگم تو خوشکلترین و زیباترینی تو خوشتیپی تو خیلی هنرمندی که تونستی این زندگی رو نگه داری تا میخوام ناامید بشم دوباره بخودم میگم نه تو خدارو داری به اون توکل کردی مطمئنن کمکت میکنه
کارهایی که بهم انرژی خوب میدن و دوس دارم انجام میدن مثلا همین میز شب سالگرد چیدن ولی با تو ذوقی خوردن مواجه میشم اما بازم به راهم ادامه میدم
الان اونو یجورایی و خانوادش رو در حد خودم نمیبینم میگم کاش اونموقع عقل الانم رو داشتم مطمئنن بهترین رو انتخاب میکردم دوست دارم درسم رو ادامه بدم همسرم انگار پیشرفت منو دوس نداره جون همش میگه تو مغروری بخودت و خیلی بخودت مینازی یبار گفت تو خودتی و یه لیسانس که هی بش مینازی دیگه هیچی نداری و اینو میددنم چون خودش سرتاپاضعفه میخواد منم خورد کنه اما من با حرفاش بیشتر اعتماد بنفس میگیرم البته اینم بگم که همچین چیزی رو تو دوران قهرم گفت بعدشم پشیمون شد و همیشه خودش میگه تو عروسک منی تو هیچی کم نداری و از سرمم زیادی یا ناخن کوچیکه کل فامیلمم نمیشی
اما دیگه نمیخوام خودمو شخصیتمو وابسته به حرف و رفتار کسی کنم
دیشب مادرشوهرم بااینکه کلی تیکه انداخت و حرف زد کلی باورتون نمیشه اصلاااا برام مهم نبود حتی دیگه شکایت نکردم که مادرت اینو گفت و فلان سعی کردم بخودم خوش بگذرونم و بگم بخندم و واصلا حتی بهش فکر هم نکردم ارامشم بیشتره اینجوری
ولی من منظورم این چیزا نیستن من میگم تصمیم عاقلانه تو این زندگی چیه؟؟موندن و ساختن تا اخر عمر؟؟که شاااید یروز خوب بشه؟یا رفتن و نجات دادن خودم و ساختن اینده بهتر؟نمیخوام تصمیمی که الان میگیرم باعث بشه بعد ها پشیمون بشم میخوام به تصمیمم افتخار کنم