من از ابتدا احساس حقارت نمی کردم. اعتماد به نفس زیادی داشتم و معتقد بودم این یه اتفاقه و چیزی از شخصیت من کم نکرده. متاسفانه افراد مقابلم برای شکستن این طرز فکرم خیلی تلاش کردن و البته من هرگز بروز ندادم که این رفتار چقدر روی من تاثیر می ذاره. شاید هم به خاطر همین بود که اونا بالاخره من رو همون طور که هستم پذیرفتن. تنها کسی که شاهد رنجی که می بردم بود، همسرم بود و بس. مشکل من اینه که از اون روزا چند سال می گذره و تمام اون حرف و حدیث ها تموم شدن اما انگار حسی در وجود من زندست که باعث می شه فکر کنم باید به روشون بیارم یه زمانی در حق من بد کردن. مشکل اینجاست که من دلم نمی خواد رضایتشون رو جلب کنم.نوشته اصلی توسط omid12
علاقه مندی ها (Bookmarks)