لطفا راهنماییم کنید که باز هم به خودم و این خواستگار لازمه زمان بدم یا نه؟

[باغبان]

آدم میتونه مسئولیت نداشته باشه، دغدغه نداشته باشه، و خیالش راحت باشه. ولی بی معنا میشه.
میدونم مثلا میشه مشغول درس و تحصیل بود، میشه شغل داشت، میشه خیلی فعالیتها کرد. ولی همه اینها وقتی فقط برای خودت باشه، آخرش یه جا بی مزه میشه. من دلم مسئولیت در قبال بقیه رو میخواد. این مسئولیته، میتونه نسبت به پدر و مادر و خواهر و برادر و خواهر زاده و برادر زائه باشه، ولی بازم یه جا دیگه خیلی تکراری میشه.

بعدشم خواهر و برادرای من ازدواج کرده اند و خودشون ماشالله دارن زندگی خودشون رو اداره میکنن و نیازی به کمک من ندارن. مگر اینکه گاهی برای بچه هاشون کاری ازم بربیاد. پدر و مادر هم که انشالله همیشه سلامت باشن. ولی خب چیز پر شر و شوری از آدم نمیخوان که مسدولیت بزرگی به عهدت باشه. همین که بهشون یک رسیدگی ساده داشته باشه آدم، کافیه. چیز بزرگتری نمیخوان از آدم.

درس هم... حالا واقعا چقدر به خودی خود ارزشمنده؟ نمیگم نیست. و میدونم خوبی های زیادی داره. ولی خب حداقل تا اینجا فهمیدم خیلی هم به آدم احساس رضایت و موفقت دست نمیده هر چی هم مقاله بدی. حالا مثلا مقاله دادن، یا ندادن، چه تاثیر شگرفی، داره؟ یا مثلا اون مقاله ای که میده آدم، اگر نمیداد واقعا چه اتفاق بدی می افتاد؟ میدونم شاید فکرم اشتباهه. ولی واقعا دیگه پیشرفت علمی و تحصیلی برام اونقدر ارزشمند نیست. مگر اینکه بتونم به جای تحقیقات تکنولوژیکی برای افزایش رفاه هم نوع ها، توی زمیینه سلامتی و درمانی تحقیقی کنم. باز این به نظرم حس رضایت بیشتری بهم میده.

کار هم خوبه. نه به خاطر درآمدش. چون میبینی یه کاری برای دیگران داری میکنی و کار یه بنده خدایی رو راه میندازی. ولی خب وتی اون مراجع از محل کارت رفت، وقتی پروژه ای که به عهدت بود تموم شد، وقتی مریضت از مطبت رفت بیرون، کار تو با اون ها و کار اونها با تو تموم میشه. ای کاش میشد آدم شریک و همراه اونها برای بقیه غم هایی که به خاطرش به اون محل کار نمیان هم باشه.


ولی خب ازدواج یه چیز دیگس.... مسدولیت واقعا بزرگیه. فکر نکنم هیچ چیزی اندازه اینکه آدم توی همه شرایط، همه سختیا و آسونیا، همه غم و شادی ها، همه بالا و پایین ها، توی تمام مادیات و معنویات کسی همراه باشه، رضایت دهنده نیست. ازدواج اینش با هیچی قابل مقایسه نیست. چه همراهیت با شخصی به اسم همسر، چه تربیت و بزرگ کردن فرزند.
من دلم همچین مسئولیتی می خواد.

......................



سلام خانم pooh


اونجاهایی که پررنگ کردم را نگاه بفرمایید ،،
اون چیزی که خیلی مهم به نظرم شادی درونیه ،،( شادی ای که وابسته به بیرون ما نباشه )
شاید اولین مسئولیت ما در این دنیا اینکه خودمان شاد و با انگیره باشیم و بتونیم این انگیزه را به دیگران هم انتقال بدیم .


1) به نظرم برای اینکه زندگی براموون خط ثابتی نداشته باشه ،،،و یا اگر کارهایی که می کنیم برامون همیشه باطروات باشه ، بهتر روی هدف های زندگی مون بیشتر فکر کنیم ،،
هر چی هدف های روشن تری داشته باشیم انگیزه مون بهتر میشه ،،وقتی انگیزه مون بهتر شد ،،همیشه پویا و فعال تریم . ،،

2) عاشق یاد گیری باشیم ،،اون هم تا موقعی که زنده ایم ،، و خودمون را هیچ وقت بازنشسته نکنیم .
3) برنامه ها ی متنوع در زندگی داشته باشیم ، ( ورزش - ماجراجویی - مسافرت - یادگیری زبان جدیدو....)
4) هدف معنوی داشته باشیم ،، ( کمک به بیماران - کمک به افراد محتاج و... )
مثلا بریم خونه های سالمندان ببینیم چه خبره ،،
یا بریم پیش بچه هایی که بیمارانند و نمی دونند برای چی بیمارنند،،،
یه شاخه گل بهشون بدیم ،،باهاشون حرف بزنیم .

پس بهتره روی فلسفه زندگیمون بیشتر فکر کنیم .

به نظرم در این زمینه تاپیک بزنید ( هدف گذاری - فلسفه زندگی - انگیزه و....)


......................



مسئله بعدی این تاپیک شماست ،،
ممنون که از دغدغه هاتون برامون گفتید ،،
این تاپیک از ظرفیت مجاز عبور کرده ،،
اگر صلاح دونستید ورژن (2) این تاپیک و یا هم راستا با مطالب این تاپیک ،،،،تاپیک بزنید و اونجا ادامه بدید .
البته در تاپیک جدیدتون یه خلاصه ای از روند مشاوره تون ( که در این تاپیک پیش بردید )بگذارید تا روند مشاوره بهتر و جلوتر باشه
متشکرم .







...............


اما کاربر محترم : Telegramid_TrueMotion

با تشکر از شما ،،،
ما نیت شما را خیر می دونیم همیشه. شما هم دغدغه هایی دارید ،،
ولی اگه بتونیم هم راستا با تاپیک پیش بریم و سعی کنیم تنش کم تری ایجاد کنیم بهتره .

ممنون.