یه نگاه کلی به تاپیک های قبلی تون کردم. همسر شما حقیقت احساسش رو مطرح کرده. خوب می شه گفت همسر شما از بعد ازدواج این خواسته رو داشته. اما حقیقت اینه که اگه فقط مهریه بالا برای مرد و مهریه پایین برای زن، اجباری برای زندگی باشه که اون زندگی ارزشی نداره. ببین عزیزم، من خودم مهریه بالایی دارم که خواسته خودم هم نبود و همسرم فقط به خاطر من قبول کرد با این که خانوادش همه جوره مخالفت خودشون رو اعلام کردن. اما بعدا هیچ وقت بین ما دو نفر صحبتی از مهریه نشد. چون اصلا بهش فکر نکردیم دیگه. درسته که مهریه عندالمطالبه هستش اما در واقع زمانی پاش به میون میاد که پایه های زندگی لرزان باشه. شما به همسرت اعتماد نداری چون قولنامه خونه رو به نام پدرش گرفته و ایشون به شما اعتماد نداره چون مهریه بالا داری. در واقع هر دوی شما به عشق و علاقه طرف مقابل اعتماد ندارید. به نظر من لزومی نداره شما به خواسته ایشون تن بدی. اما در عوض قضیه قولنامه رو هم ندید بگیر و از همین امروز از صفر شروع کنید. برید پیش مشاور و سعی کنید یاد بگیرید با هم زندگی کنید. عزیزم باید به همسرت آرامش بدی و با رفتارت مطمئنش کنی که نباید نگران چیزی باشه. البته این به این شرطه که واقعا نگرانی همسرت بی مورد باشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)