بهش بگم دوسش دارم ؟

[ابی اسمان]

* اگر تو اون 2 سال خواستگار داشته بودید، مطمئن هستید علاقه تان نسبت به اون آقا مانع بوجود آمدن احساسات نسبت به دیگر خواستگاران تان نشده بود؟

الا یا ایهّا الساقی اَدِر کاَساً و ناوِلها ********** که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد مشکل ها
به می سجّاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید ********** که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزل ها
شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل ********** کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها
همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر ********** نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل ها

این غمی که شما دارید اسمش "عشق" است. حالا شما هرچقدر دل تون میخواد انکار کنید. عشق هم درجات و مراتب داره. آدم ها واکنش های متفاوتی دارند. یه نفر شاید در موقعیت شما باشه طوری فراموش کنه که گوئی اصلا اون آقا وجود نداشته و یه نفر چند هفته یا ماه غصه بخوره و شاید یه نفر گریه هم بکنه. شما رو نمیگم ها، مثل عرض کردم. در هر حال مدت طولانی علاقه مند بودن به هر چیزی بیشتر از محبت معمولی است.

"خوب علاقه به چی؟چهره و ظاهر تنها چیزیه که ادم میبینه از دور ،
که خوب دل بستن بهش کمی سطحیه."
چهره و ظاهر اولین چیزیه که آدم می بینه و اولین قدم برای دوست داشتن است. بعدش نوبت به دیدن های بعدی و صحبت کردن و ... است. از این نقطه همه خطرها شروع میشه. یه جوونه کوچک محبت مثل درخت "لوبیای سحرآمیز" رشد می کنه و میشه یه درخت تناور. حالا اگر این به هر دلیلی نتونه با وصال برسه مصیبت میشه. مخصوصا برای دختر و پسرهای چشم و گوش بسته این خطرها بسیار بیشترند.
حرف اینه که اشکالی نداره اون جوونه کوچیک بوجود بیاد. باید جلوش رو گرفت و اجازه نداد تا رشد کنه. تا وقتی که مطمئن بشید این عشق اصلا مناسب است یا خیر؟ طرف مقابل (دختر/پسر) مناسب است؟ تناسب ها و کفویت ها وجود داره؟ ... اگر عشق مناسب باشه، شرایط تحققش یعنی ازدواج هم وجود داره؟ خود دو طرف، خانواده ها، کار و درآمد، جامعه ... . نه اینکه دختر و پسر خودشون بروند ببرند و بدوزند، عاشق بشند بعد تازه به فکر این بیفتند که نه بابا خانواده و پدر و مادری هم هستند که باید نظر بدند. نظر که به جای خود باید همه خرج و مخارج رو هم بدند و کلی مسائل دیگه.
جوانه عشق برای اشنائی و فراهم کردن زمینه خوبه و درخت عشق باید بمونه برای بعد از ازدواج و زیر یه سقف رفتن.

"بعضی وقت ها میگم یعنی این حس خوبمو اگر به یکی از خواستگارهام داشتم واقعا یکی از خوشبخت ترین مردهای زمین میشدن"
* قسمت آخر جمله تون خیلی خیلی جالبه. یعنی اگر شما به کسی حس داشته باشید اون اقا "خوشبخت ترین مردهای زمین" میشند؟؟؟ نه اینکه بخوام بگم اینطور نیست ولی یه کم اعتماد به نفس تون بالا ...؟

موفق باشید

بله مطمینم .علاقه به اون اقا اصلا مانع نشده .شرایط جور نشده که خواستگارا به ازدواج نرسیدن .

در مورد اعتماد بنفس،تعاریف از خوشبختی متفاوته،
بنظرم زن و مردی خوشبختن که با تمام وجود همسرشون رو دوست داشته باشن.دوست داشتن منطقی و با احتساب وظایف.
دوست داشتن دو طرفه.


ضمنا در مورد عشق،اونهم از نظر من تعریفش فرق داره.عشق یعنی اونو بیشتر از خودت بخوای.حاضر باشی برای بدست اوردنش هرکاری بکنی.بدون سودی از اون،فقط و فقط خواستن محض
که توی دنیا خیلی کمن ادمای واقعا عاشق.
عشق مراتب نداره. از نظر من