متاسفانه نجربه من تو این تالار نشون میده که کلا راهنمایی های بسیاری از دوستان اینه:
غرور مرد رو نشکن! اصلا مهم نیست اون چه میکنه! سعی کن اقتدار شوهر حفظ بشه !!!
بهش خیلی محبت کن ! هی برو سمتش ، هی دلبری کن ، حتی اگر روزی 3 هزار بار تو رو پس میزنه !
تو بزرگواری کن! لبخند بزن حتی اگر شوهرت تو دهنت زد!
نتیجه اش این همه زهم های عمیق روحی ای هستش که به دل خیلی ها میشینه و به مرور زمان نه تنها ترمیم نمیشه که فقط عمیق تر میشه و آدمها سرخورده تر میشند!
به نظر من اشتباه بزرگی کردید بدون اینکه در مورد مشکلاتتون مفصل حرف بزنید و ریشه یابی کنید و به نتیجه برسید شتابزده و احساسی برگشتید سمت شوهرتون !
نوشتید من قبول کردم چون نمیدونم تو فرهنگ و دین ما زن دقیقا چقدر باید بردگی کنه تا اقتدار شوهرش حفظ بشه !
اشتباه خودت رو عزیزم گردن فرهنگ و ... نندار ! نه دلیلی به بردگی وجود داره و نه دلیلی بر ضعف فرهنگ ! متاسقانه راهنمایی های اشتباه و شتابزدگی خودتون شما رو به اینجا رسونده که بیشتر از شوهرت متنفر شدی. به جای اینکه ریشه ای مشکلتون رو حل کنی !
بهتره ضمن کار کردن روی رفتارت عزیزم ، کمی هم روی عزت نفست هم کار کنی و رفتار جرات مندانه رو یاد بگیری.
علاقه مندی ها (Bookmarks)