میل به پایان زندگی

[آویژه]

دوست جان
من هم مثل تو تقریبا هر روز باید با خودم صحبت کنم! و خودم رو توجیه کنم که زندگی رو باید ادامه داد، علی رغم تمام رنج‌ها. علی رغم تمام ملال‌ها و علی رغم تمام تکرارها.

گاهی به خاطر آدم‌هایی که نبودن من رنجشون می‌ده
گاهی به خاطر لذت‌های نابی که اتفاق می‌افته، مثل دیدن یک فیلم خوب یا شنیدن یک موسیقی دل‌انگیز
گاهی هم از سر اینکه هنوز چیزهای زیادی هست که دوست دارم تجربه کنم. من هنوز همه دنیا رو تجربه نکردم.

اینها من رو متوقف می‌کنه، گرچه این جدال درونی دائمی است . فقط خواستم بگم کاملا می‌فهممت که حتی بدون افسردگی هم ملال این زندگی ممکن است جان‌فرسا بشه.

خیلی وقت‌ها هم که این سوال به ذهنم میاد که "خب که چی؟!"،اصلا سعی نمی‌کنم باهاش بجنگم، من در برابر این سوال بی سپر و محافظم! فقط می‌دونم که این سوال خیلی هم جدی‌ست و من پاسخی براش ندارم و تو ذهنم برای همیشه زندگی خواهد کرد.
فعلا به زندگی فرصت دادم همه قدرتش رو به رخم بکشه ببینم تو چنته چی داره. فعلا صبر می‌کنم شاید من تونستم یک روز پیروز بشم.