سلام
ما در طول هفته ها، ماهها و سال های عمر... به انسانهایی محبت میکنیم که اونها رو نمیشناسیم . (بدون هیچ توقع و تفکری دربارشون)
این محبت ها که اکثرا با هدایای نقدی و غیر نقدی هم همراه هست فقط برای اینه که یک احساس خوب و مشترک ایجاد کنیم، مثلا بین قلب یک کودک مستنند و خودمون... . پس ببینید برای محبت کردن و خلق احساسات ناب دنبال بهانه ای برای دوست داشتن و کمک نبودیم بلکه نیت و هدف مهم بود. اهمیتی نداشت اون کودک مستمند زیباست یا زشت، چاق هست یا لاغر... مهم بود که این اتفاق خوب رخ بده و ما اجرا کننده ی اون اتفاق باشیم.
شما در زندگی مشترک نباید صرفا بخاطر زشتی یا زیبایی، بلندی یا کوتاهی، چاقی یا لاغری و ... بلکه باید بخاطر پیمانی که بستید، بخاطر زندگی که با تلاش ساختید، بخاطر وجود هم بهم محبت کنید. چه بسا محبت کردن و عشق ورزی آغاز مبارکی برای از بین رفتن تدریجی این مسائل باشن.
شما هم سهمی در نشاط آفرینی دارید پس برای سهم خودتون نباید منتظر باشین و در این تفکرات که دیگری انجامش بده و خودتون باید همت کنید... خندیدن دلیل بزرگی نمیخواد بلکه شادی رو میشود با اندک امکاناتی آفرید. فرض کنین در خانه ای همه منتظر هم باشند ... فرزند برای انجام کارها منتظر مادر، مادر برای خرید منتظر پدر، پدر منتظر ... آیا در چنین خانه ای افراد میتونن به اهدافشون برسند و کارها انجام بشه؟ نه . گاهی لازم هست یکنفر این وسط به اندازه توانش حرکتی داشته باشه و منتظر دیگری نباشه، لازم هست انگیزه ایجاد کنیم.
آیه قرآن کریم هست که خداوند میفرمایند؛
فَإنْ کَرِهْتُمُوهُنَّ فَعَسی أنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَیَجْعَلَ اللّهُ فیهِ خَیْراً کَثیراً.
اگر همسرانتان مورد کراهت شما باشند، باید توجه داشته باشید که ممکن است چیزی را نپسندید و خدا در همان چیز، خیر فراوان قرار دهد.











علاقه مندی ها (Bookmarks)