جواد عزیزم میدونی چقدر دلم برات تنگ شده؟!

[غریب آشنا]

سلام بی دل
از نوشته هایتان بر می آید شما درد آشنایید.
توجه شما به این مطالب طویل که شاید برای خیلی ها کسالت آور باشد، نشان از دلسوزی خالصانه شما دارد.

اما بی دل، شاید این پرگویی ام سبب شده که همه پستهایم را به دقت نخوانده باشید.
جواد مفهوم عالی ترین بخش وجودمان است آنگاه که بالفعل باشد.
من در چندین پستم اشاره داشته ام به بهانه یک اسم یک فرد و یک مثال ، وضعیت بالفعل شدن توانمندیهای مختلفمون را تصویر کردم.

جواد بخشی از همه ماست.
تحسین جواد، تحسین بخشی از وجود خود ماست. اما بخشی که بالفعل شدنش انرزی بر است.


اگر چه الگوی کامل جواد به مانند قامت زنده و یکپارچه ، تصویر سفید و کامل و بی عیب و نقصی باشد که به همان اندازه دور از دسترس هست. لیکن به همان اندازه که رنج جواد شدن را بر خود می خریم، بخش رشد یابنده امان (جوادمان) ارضاء می شود.

آب دریا را گر نتوان کشید ............................... هم بقدر تشنگی باید چشید

توصیف جواد لحظه به لحظه، ، یعنی توصیف یک مسیر لحظه به لحظه
و آن بخشی از درون خودمان هست. جواد درونمان.
این بخش نه عقل معاش هست و نه علم ناقص،
نه آداب و روشهای ناشناخته خودکاوی های هندویی،
نه دعاهای مجهور مانده از معنی ،
نه راههای متضاد و نه درهای سبز باغ.
نه اشتباهات ذهنمان و نه حسهای ناشناخته و آسیب رسان،
نه ناامیدی و نه خودشیفتگی،
و نه دست آویختن به ریسمانهای گسسته به وقت استیصال
بلکه جام جمی هست که در درونمون هست. و ما گم کرده راه و پیوسته جوینده ی ناکام آنیم.

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد................ آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد.

هر کدام از ما بخشی از جوادهایمان را بالفعل کردیم، زنده کرده ایم. و اثربخشی اش را با همه وجود حس می کنیم.
و ممکن است گاهی دور از جوادان (بخوانید بهترین بخشهای وجودمان)، ما را تشویق به بی خیالی کرده باشند.
و متاسفانه گاهی جواد نماها، ما را بدبین کرده باشند ما را بین جواد واقعی درونیمان و جواد فروشان بدلی ، به اشتباه انداخته باشند.

جواد وجودمان بدون بهانه، بدون تنبلی، بدون سفسطه، بدون لذت خواهی، بدون تفاخر، بدون مطرح شدن، بدون انتظار، ... هر لحظه ما را ندا سر می دهد، دستمان را می گیرد، و احساس تنهایی را از دل و جانمان دور می کند. از سستی برحذرمان می کند، و به تکاپوی فراوان اما هدفمند ، و اندیشه بسیط فرا می خواند.

همراهان عزیزم، فقط تاپیک : "جواد ، عزیز دلم را "را بازبینی نکنید، ..........جواد درونتان را بازبینی کنید تا مسحور این همه عمق و وسعت آرامبخش و کمالبخش شویم. ببینید کدامین موضوع که در مورد جواد می گویم ، در جواد شما غایب است!!! جواد بالفعل یعنی همه اینها.

بیایید جوادهایمان را غبار روبی کنیم.
دست و پایش را باز کنیم،

او بهترین بخش وجودمان هست، تنهایش نگذاریم

جواد صرفا یک شخص نیست، اشاره به عالی ترین مرحله ایست که یک انسان می تواند باشد. که بی نهایت هست چون به او میل می کند (ایده آلهای انسانی)

آری امثال ما گاهی با رفتارمان، گاهی باگفتارمان و گاهی با افكار و احساسمان جواد را منزوی كردیم،‌ مطرود كردیم تا جایی كه گاهی از آنها غول ساختیم.
می بینی تارا.
حتی من كه همه سعی ام را كردم كه جواد را و ظرفیت و تحمل پذیرشش را تصویر كنم. باز آنقدر بد نگاشته ام كه معنی تحقیر عزیزان تالار را به ذهن تلقین كرده است.

اما جواد یك مفهوم خالص شده از آنچیزی هست كه دل برایش پر می كشد.
و تبلور جواد بودن، تبلور یك رنگ یا یك فرد یا یك سلیقه نیست. نهایت آن چیزی هست كه به اسم خوبی های فطری انسانی طلب می كنیم. اشتراك نهایت خوبیهایی هست كه همه ما روی آنها متفق القولیم كه به سویش برویم. نه اینكه شخصی یا سلیقه ای كه در كنار كسی قرار می گیرد.
...
جواد و جوادهای وجودمان آن چیزی هست كه باید زنده نگه داریم.
هر كسی جوادی در درونش دارد كه با فكر و دل خود درك می كند كه برایش بهترین ها چیست! به همان جامه عمل بپوشانیم.
جوادهای وجودمان یكی هستند لیكن محدودیت های هر كدام از ما و توانایی ما برای پركشیدن تفاوت دارد.هر كدام ما به قول شما رنگی از رنگین كمانیم كه باید همان باشیم. و جوادهای وجودمان ذات نورانی این رنگ هستند اگرچه متفاوتند،‌اما نورانی اند. و فصل مشترك وجودمان جوادهای درونی ما هستند كه با همه انرژی بسوی بالا پر می كشند اگرچه پرشان شكسته شود یا زخمی... لیكن از زیباترین بخش وجودشان یعنی جوادشان دست نمی كشند.
ما نباید تصور كنیم خوبیها چند گانه اند و جوادها با هم فرق دارند. جواد هر كس غایت توانایی های مثبتش هست. و البته این غایت بر هر كسی تفاوت دارد.
من تاكید دارم كه بابت زبان الكنم و قلم نارسایم كه منجر به برداشت تحقیر نسبت به اعضاء محترم این تالار شده است ، معذرت خواهی كنم.
و صریحا می گویم عشق به همه آدمها و تلاشها و رنجها و ...، قلب تپنده جوادها هست. و با تحقیر و پوچ شماری تجارب دیگران فاصله طولانی دارد.
دلسوزی جوادها برای رنجی كه افراد در تجاربشان می برند، خصیصه ذاتی هست ، لیكن همراه و دلسوزانه تا آخر كنار آنها می ماند نه اینكه با استهزاء از كنار آنها بگذرد.

و صد البته غریب آشنا حسابش از جواد جداست.

بی دل گرامی، دو دسته را نام بردی اکثریتی که مردم را سرخورده کردند و اقلیتی که سرخورده شدند، دسته سوم را نیز می توان متصور بود اگرچه نسلشان رو به انقراض باشد، آنها که بدون مارک هستند و می سوزند نه نامی دارند و نه جایی. نه هیاهویی، نه آب کشیدن جانمازی، نه تسبیج ریایی، نه رسانه ای در دست دارند، نه کسی را دشمن، و منابع قدرتشان، یاد جواد درونشان و سیاستشان حذف خویشتنشان هست.
آنها را نه تو دانی و نه من.
و گمنامی ،زندگی آنهاست.


اما آنچه که مردم و "بی دل" را به واکنش وا می دارد به انتقاد و ...، غریب آشناها هستند.
آنها که خیلی خوب حرف می زنند، خیلی خوب ایده آلها را تصویر می کنند و شاید قلمشان تحقیر کننده باشد. اما خودشان در عمل لنگانند. و باعث آزار.
این همان چیزی هست که به آن اعتراف دارم.
شاید اگر غریب آشناها نبودند. بخش جواد وجودها بهتر می درخشید. چون به گفته پر مغز شما «جواد ها آنطور که هستند خواستنی تر از آنند که ناقص توصیف می شوند»

ارزشهای بدلی و جعلی این روزه در درست غریبان آشنا جعلی، ترس فریب را به جان هر کسی می ریزد.
و "بی دل" ها به حق بی اعتماد می شوند.
و این هر غریب آشنایی را دعوت به سکوت می کند.

و در آخر باید به خاطر جمله بیدارباشتان از شما تشکر کنم :

خودتونو بنحوی اصلاح کنید که مردم با هوش و خداجوی ما شما رو به عینه آنجه که هستید دوست داشته باشند بقیه اش خود بخود اتفاق خواهد افتاد.

چشم، پیشنهادتون بسیار بجاست. همین سکوت سنگین تاپیک هم همین را توصیه می کند.
اصلاح خویشتن و انرژی روی جوادمایه های وجود خود، آن چیزی هست که در غریب آشناها غایب هست. حرفهای بدون عمل و بی پشتوانه دردی از مردم درمان نمیکنه. و زخمهای آنها را نمک می زند.
و من با تلنگر شما، خود را مصداق این شعر می دانم که :
ای برادر عالمان بی عمل
همچون زنبورند لیکن بی عسل

خداحافظ