نوشته اصلی توسط
نیکمرام
سلام .دوستان من جوانی ۲۷ساله هستم با تحصیلات فوق لیسانس حقوق که در زندگی خود مشکلات عدیده ای با همسرم پیدا کردم که مرا نه تنها به مرز جدایی بلکه جنون کشیده است. من سه سال و هشت ماه پیش (۱۳۸۹)وارد ارتباط شدم که در یکی از دانشگاههای معتبر دولتی دانشجوی فوق لیسانس رشته حقوق بودند .بنده هم همکلاس ایشون.
واقعیتش بعد از شکست عاطفی بسیار غیرمنتظره و سختی که در سال ۸۶ خوردم تا حدی نه چندان ملموس اما افسرده تر از قبل شدم. من ابتدادختری از همکلاسی هایم را میخواستم که ملاکهای من را اعم از زیبایی نسبی و مذهبی بودن داشت ولی من مقداری در پیگیری تعلل کردم چون خیلی مطمئن نشده بودم باهاشون خوشبخت میشم یا نه. زیرا ما اهل ایلام هستیم و آنها تهرانی....البته من بخاطر خجالتی بودن خودم هیچ وقت نتونستم باهاشون رو در رو صحبت کنم .هر چند ایشون هم خیلی ادعای دین و مذهبش میشد و دست آخر به دخترعموم که از جانب من باهلشون صحبت کرده بود جواب رد داد.البته جواب ردشون قبل از شنیدن صحبت من و خیلی با بی ادبی و سرپایی بود.طوری برخورد کرده,بود که دخترعموم گفت عجب از دماغ فیل افتاده متکبری بود! من پدرم آنوقت استاندار یکی از استانهای کشور بودند. وجایگاه بالای اجتماعی داریم اما بهرحال این خانم گفتند که ما خیلی مذهبی هستیم ولی شما کردها مذهبی نیستید و نیز اینکه من اصلا علاقه ای به این آقا نداشتم و فقط برای اینکه پیش خدای خودم مسوول نباشم اجازه دادم پیام رد و بدل بشه....بهرحال رفتار زشت ایشون به اضافه اینکه هیچوقت اجازه ندادند من حتی یک کلمه باهاشون صحبت کنم خیلی از نظر روحی برایم آزاردهنده شد...بهرحال گذشت و بعد از گذشت 2سال و نیم باز هم یک علاقه ی یک طرفه و جواب رد یک دختر بسیار دلنشین و زیبا قبل از حتی خواستگاری شدن و یک کلمه صحبت کردن خیلی ناراحتم کرد.. حالا من که هم خوش قیافه هستم هم مذهبی هم خانواده منتفذ و هم خودم درس خوان و موفق .تنها ایرادی که میشد به من وارد کرد این بود که قدم ۱۷۰است.....بهرحال برای فرار از این فکرها و برای درامدن از افسردگی تصمیم به یک زابطه جدید گرفتم. همسرکنونی ام که ایشان را از سال ۸۴میشناختم دختری فوق العاده مودب درسخوان مهربان و مذهبی بودند که فقط یک ملاک مرا نداشتند و آنهم زیبایی و لوندی بود.ایشان به نظر من خیلی معمولی و بدون جاذبه جنسی بودند.البته چند ماهی هم از من بزرگتر هستند و خانواده بسیار پایینی از نظر اجتماعی و مالی دارند .اما خوب برای من تنها همان زیبایی سخت آزار دهنده شد....این خانم اهل یکی از استانهای جنوبی ایرانند خانواده خوبی از نظر اخلاقی دارند ولی بهرحال من اصلا چه در دوره آشنایی چه نامزدی و چه عقد و چه زندگی مشترک دوساله نتوانستم واقعا باهاشون لذت ببرم و همیشه حسرت یک زن جذاب به دلم ماند....البته اول هم هدف من بیشتر شاخت ایشان بود و چون شاید تنها ایشون رو میشناختم وارد یک صحبت معمولی شدم.اما همان جلسه اول حس کردم ابدا احساسی از نظر جنسی و علاقه های دیگر به ایشان ندارم.ولی سعی میکردم خودم را توجیه کنم.زیرا پس از چند جلسه ارتباط پی بردم که ایشان فوق العاده عاشق من هستند و این ازدواج براشون یک نوع آرزوست.....من هم که در گذشته,ضربه شدیدی از جواب رد اون خانمها خورده بودم واقعا واقعا واقعا دلم نیامد دل این خانم را بشکنم.و حتی واقعیت دلزدگی خودم را به امید نصرت الهی از ایشان پنهان کردم.ولی واقعا اینگار داشتم وارد زندان میشوم .زیرا هیچ وقت دوستش نداشتم و نتوانستم حتی ارتباط جنسی لذت بخشی باهاشون بگیرم.و ظرف این سه سال خیلی افسرده شدم و خیلی از زندگی عقب افتادم. حتی حال درس خوندن نداشتم و هر روز بدتر از دیروز حس قربانی شدن میکنم...مثبت اندیشی و روانشناسی و مشاوره هم فایده نداد.... متاسفانه پدرم هم به امید اینکه این خانم درسخوان است و باعث پیشرفت علمی من میشود با ازدواجمون موافقت کرد اما در طول سه سالی که با ایشان بودم علی رغم همه محبت و مهربانی هایی که با همسرم بصورت متقابل داشتیم اما من بهش هیچ احساسی پیدا نکردم و به این خاطر انگیزه نداشتم و حتی یک ساعتدرس نخواندم. ایشان هم از این وضع خسته شد و حدودا دو ماهه که از هم جدا هستیم.این دو ماه احساس خوشایند تری داشتم و خانواده ام را به طلاق راغب کرده ام.دوباره درسها را شروع کرده ام و دیگر تردید و بی علاقگی اذیتم نمیکند.تنها عذاب وجدان بدی دارم زیرا هم سه سال خودم را از شغل اصلیم که درس خواندن است انداختم و هم موجب نارضایتی پدرم شدم و هم از خدا دور شدم و انحرافاتی به خاطر عدم توجه جنسی به همسرم پیدا کردم و مخصوصا همسر بیچاره و متدین و بسیار باشخصیتم را که هنوز مرا عاشقانه دوست دارد را بدبخت کردم..........دست یاری تان را میفشارم.واقعا چه کنم؟من بعد از دو ماه جدایی بسیار زندگی برایم لذت بخش تر و زیبا تر شده چگونه با زنی زندگی کنم که برایم هیچ احساس و لذتی به ارمغان نمی آورد؟من حتی یک روز سرحال نداشتم و همیشه با همسرم علی رغم تفاهم فکری و عقیده ای خوش نگذراندم .دست خودم نیست زیبایی و اندام زنانه برایم فوق العاده مهم است که همسرم از هر دو کاملا بی بهره است...حتی یکبار دلم نخواست بهش دست بزنم.واقعا خیلی ممنون میشوم اگر مرا از نظرات و راهنمایی های ارزشمندتان بهره مند سازید..ممنون از همگی
شما از سال 84 این خانم را می شناختید، سال 89 وقتی دو بار جواب رد شنیدید و احساس شکست و درماندگی می کردید ( که احساس بی خود و بی جایی بوده و قرار نیست شما از هر کس خواستگاری کردی جواب مثبت بگیری و اگر نگرفتی بری یکی دیگه را بدبخت کنی ) رفتی سراغ این دختر.
بعد از 5 سال شناخت!! تازه می گی من دوست داشتم همسرم سفید باشه و این خانم سبزه است؟؟؟؟؟؟؟ مگه این خانم با روبنده می اومد دانشگاه؟
می گی نمی خواستم دلش را بشکنم؟ دل شکستن کجا بود؟ اگر رابطه ای نبود و علاقه ای هم نبود، می رفت دنبال زندگیش. الان بعد از سه سال عقد می خوای ولش کنی و برای خودت کلی حدیث و آیه هم می نویسی (توی تاپیکهای دیگه) که خدا گفته اگر زنتون را نخواستید طلاقش بدید و حلاله و ثوابه و ...
می گی از اول برام جاذبه جنسی نداشت اما رفتم جلو؟؟؟
تازه به اون خانمهایی که همون اول شما را رد کردند ایراد هم می گیری که چرا رد کردند. خب براشون جاذبه نداشتید و مثل یک انسان عاقل و بالغ بدون به بازی گرفتن شما و زندگیتون، رد کردند.
الان هم بهتره این خانم را طلاق بدین تا انشاله همسری که لایق و شایسته اش است پیدا کنه.
اون کشش و جاذبه ای که باید بین شما باشه، اگر می خواست به وجود هم بیاد، تو این سه سال به وجود می اومد. با عمل جراحی و کرم پودر و رژیم هم این جاذبه ایجاد نمی شه.
شما یه زمانی سرخورده از جوابهای ردی که شنیدی، دنبال کیسی بودی که بهت جواب مثبت بده و غرور شکسته ات را ترمیم کنه. بفرمایید ترمیم شد، حالا برید دنبال جوابی برای وجدانتون.
ببخشید من خیلی عصبانی شدم و می دونم که الان هم می خوان بگن خلاف قوانین مشاوره و ... است.
سه روزه شما در تاپیکهای مختلف پست می نویسید و همه را خوندم و از اوضاع نابسامان روحیتون هم مطلعم. ولی بذار یک دفعه همه حرفها را بشنوی و قاطعانه تصمیمت را بگیری و تمامش کنی.
لطفا حق و حقوق اون خانم را بده و حالا که اینقدر از موقعیت خوب اجتماعی و اقتصادی خانواده ات و از سطح پایین بودن اونها حرف می زنی،
اگر خانم بیکار هست یا شرایط بدی داره، حداقل برای اشتغال یا تثبیت موقعیتش کمکش کن و طلاقش بده.
زن مطلقه در یک شهرستان کوچیک ممکنه خیلی اذیت بشه. اگر استقلال مالی داشته باشه باز خودش یه لطفیه.
دلسوزی و ترحم و ... را هم بذار کنار. فردا می خواهی به بهانه دستور خدا و ... باز تحقیرش کنی و براش نسخه دوم تهیه کنی، همین الان راحتش کن.
اگر می خواهید برای صلح جهانی کاری انجام دهید به خانه خود بروید و به خانواده تان عشق بورزید .
مادر ترزا
علاقه مندی ها (Bookmarks)