میخوام از دست این افکار منفی خلاص شم اما نمیدونم چطوری؟؟

باسلام خدمت همه اعضای همدردی
من بیست و هفت سالمه و همسرم سی و یک ساله و حدود سه سال میشه که ازدواج کردم
اززمانی که یادم میاد مرتب درگیری های ذهنی با خودم داشتم من آدم کمال طلبی هستم و سر همین مساله مرتب دچار احساس گناه میشم که چرا این کارو کردم یا چرا فلان کارو نکردم و این احساس گناه وقتی به سراغم میاد تقریبا منو از زندگی ساقط می کنه و به شدت عصبی و پرخاشگر میشم همیشه وقتی با دوستام یا اعضای خانوادم معاشرت می کنم بعدش میشینمو تک تک حرفامو یا کارامو یاد اوری میکنم و وای به روزی که اگه سهوا کار اشتباهیم کرده باشم اونوقت مرتب خودمو سرزنش می کنم و خوب متاسفانه موج عصبانیت یا پرخاشگری که دارم همسرمو می گیره
اون خیلی جاها منو تحمل می کنه و کوتاه میاد حتی همه ی تلاششو می کنه تا اون احساس افسردگی ناشی از احساس گناهمو با گفتن جمله های مثبت از بین ببره ولی خوب متاسفانه شاید گاهی مقطعی حالم خوب بشه ولی بعد ی مدت کوتاه دوباره افکار منفی به سراغم میان جالب اینه که معمولا بعد یه مدت کوتاهی مثلا میام میبینم ای بابا اون چیزی که بیخودی به خاطرش نگران بودمو و اضطراب داشتم خیلی ساده تر از اون چیزی که تصورشو می کردم حل شد و هیچ کدوم ازون اتفاق های فاجعه باری که تو ذهنم بود اتفاق نیفتاد ولی خوب حتی با وجود این نتیجه گیری ها دو باره سر یه مساله جدید فکرم درگیر میشه استرس می گیرم به خاطر مسایل ریز ریز دچار احساس گناه میشمو زندگی رو به خودم و همسرم تلخ می کنم
واقعا از دست خودم خسته شدم شوهرم حرقی نمیزنه ولی خوب مشخصه که این حالتای من اونم آزار میده من دلم میخواد مادر بشم ولی با این روحیات ضعیفی که من دارم نمیدونم چطور می تونم الگوی خوبی برای بچم در آینده باشم
پیشاپیش از کمکتون ممنونم

سلام عزیزم طاعات و عباداتت قبول عیدت مبارک گلم چرا توقع زیادی ازخودت داری انسان معصوم نیست جایزالخطاست آیا اطرافیانت هیچوقت اشتباه نمیکنن؟!! خوب مطمینا میکنن ولی ببین روشا فرق میکنه بعضی راحت از روی اشتباهشون ردمیشن حتی بعضیا به روی خودشون نمیارن وبا اعتمادبنفس بیش ازحدمیگن ما که اشتباهی نکردیم بعضیاهم از اشتباهشون عبرت میگیرن شما نقطه مقابل دسته دوم هستی این سرزنشات نشون میده که خیلی اعتمادبنفست پایینه و بسکه روی رفتارای خودت زوم کردی تبدیل به یه وسواس شده وسواسم یه نوع بیماریه شما سعی کن اعتمادبنفستو ببری بالا اشتباهاتتم بپذیر و ازش درس بگیر و فعلا هم ازفکربچه بیا بیرون چون این تنشهایی که برای خودت پیش میاری حتی تو بارداری رو جنین اثرات بدی میذاره پس فعلا همه فکرو انرژیتو بذار روی آرامش و درمان خودت بد نیست یه سر پیش روانپزشک بری فکرمیکنم لازمت باشه ایشالا باخبرای خوب د آرامش کامل برگردی و پست بذاری که خیلی خوبم

سلام پریا عزیز منم مثل شما از اشتباه میترسم و از ینکه سرزنش بشم وحشت دارم .ولی کمال طلب نیستم . اصلا هم خودمو کامل نمیدونم .خب میگند هیچکس کامل نیست هممون نقص ها و ضعف هایی داریم. اگه اینو قبول دارید . پس دیگه دست از سرزنش کردن خودتون بردارید .

اینهمه مردم اشتباهات بزرگ میکنند به خودشون و اطرافیانشون ممکنه آسیب برسونند . دیگه ا حرف زدن شما اونقدر اشتباه بزرگی نیست که بیاین مرور کنید نکنه حرف اشتباهی زدم نباید میگفتم ! منم دقیقا همینما انقدر رفتارم و حرفامو مرور میکنم که کلافه میشم از دست خودم ولی دیگه بسه باید حواستو پرت کنی تا اومدی خودتو دعووا کنی حواستو پرت یه چیز دیگه کن جلوی سرزنش کردن خودت رو بگیر ید . خوبه که همسرتون هم آرومتون میکنه من برعکس خودم باید هم خودمو دعوا کنم هم از خودم دفاع کنم حمایت کنم .

نمیدونم کمال طلبی هست یا اعتماد بنفس خیلی پایین . یا ترس از سرزنش ؟! همیشه دلت میخواد اطرافیانت تحسینت کنند .حالا شما همیشه تحسین شدی ؟ اطرافیانت از شما انتظار زیادی دارند؟ که انقدر به خودتون سخت میگیرید؟

نیلوفر مرداب و پونیو جان ممنونم از راهنماییتون
ببینید من ظاهرم کاملا با اونچه که در باطنمه فرق می کنه در ظاهر ی دختر کاملا پر انرژی و شوخم اصلا موقع هایی که توی جمعم مغزم آرومه توی دانشگاه که بودم شاید بین جمع دوستا تنها کسی که حاضر میشد بره پای تخته واسه حل مساله یا توضیحش من بودم و یا اگه توی جمعی باشم نظری که دارمو می گم و تو اون لحظه اصلا فکر منفی نسبت به خودم ندارم با آشناها که جای خود داره حتی با غریبه ها هم بعد پنج دقیقه موضوع مشترکی واسه گرم گرفتن و باز کردن سر صحبت پیدا می کنم اما دقیقا مشکل من ازونجایی شروع میشه که از جمع فاصله می گیرم اونوقت به همه چی از جمله قضاوت بقیه راجع به خودم فکر می کنم
من بچه ی اولم واسه همینم گاهی احساس می کنم شاید بخاطر حساسیت های زیادی که پدر مادرم رو تربیت من داشتن اینجوری بار اومدم یادمه کلاس اول که بودم واسه گرفتن نمره هجده به جای بیست توی درس املا از جانب مادرم آنچنان توبیخی شدم که دیگه برام اثبات شده بود یا باید کامل کامل باشم یا یا یا ...........یا یی دیگه وجود نداره حتی مشق اضافه می نوشتم یا با وجود تسلط کامل به درسام بازم نصفه شبا بیدار میشدم تا درسامو دوره کنم
تو دوره راهنمایی دچار وسواس شستشو شدم به شدت از نجس و پاکی می ترسیدم واسه همینم تمام مدت دستو پاهامو میشستم و خوب خدارو شکر این وسواس بعد یک سال از بین رفت اما جای خودشو به وسواس فکری داد
یادمه تو هر مقطع تحصیلی که بودم دلم میخواست رهبری بقیه بچه ها با من باشه گروه نمایش درست می کردم و رو صحنه می بردم و نقش اولشو خودم بازی می کردم و همیشه مربی و مدیر و ناظمای مدرسه تحسینم میکردن و بیشتر وقتا نماینده بودم چون طاقت حرف شنوی از بقیه رو نداشتم اما همه این چیزا تو این سالها واقعا از من ی آدم به شدت ظالم نسبت به خودشو ساخت که اصلا حاضر ب بخشش خودش نیست اینقدر مغرور بودمو هستم که هیچ وقت نذاشتم کسی از نقص درونم خبر دار بشه خیلی از دوستام باهام درد و دل می کنن و حتی راهنماییم میگیرن اما یک درصدم حدس نمی زنن که خودم دنیای مشکلم
تنها کسی که از حال و هوام خبر داره همسرمه . طفلک به اون بیچاره هم خیلی سخت میگیرم و خیلی وقتا از تک تک کاراش ایراد می گیرم و با وجودی اینکه شوهرم آدم سر سختیه اما در برابر تنها کسی که از خودش نرمش نشون میده و در برابرش همیشه از موضع خودش میاد پایین منم همیشه اونه که بعد هر قهری پیش قدم میشه گاهی اینقدر صبوری می کنه و حرفی نمیزنه که لجم در میاد بهش می گم دوس دارم گاهی وقتا سرم داد بزنی بگی پریا قبول کن یه جاهاییم تو مقصری اما این کارو نمی کنه
میدونم که ی روزی بالاخره کم میاره و از دستم خسته میشه گاهی وقتا بیخود و بی جهت اینقدر بد میشمو وغر می زنم و عصبی میشم که تمام عضله های صورتم درد میگیره شایدم از بس اطرافیانم لی لی به لالای من گذاشتن اینقدر لوس و بد بار اومدم نمیدونم چرا قصه ی زندگی ادمای من مرتب تکرار میشه اون از پدرو مادرم که واسه ی لقمه غذا تو دهنم گذاشتن ناز منو می کشیدنو اینم از شوهرم
کاش من اینقدر مشکل دار نبودم تا حد اقل تا این اندازه خونوادمو اذیت نمیکردم کاش ی روزی از شر تمام این فکرا خلاص شم