به عنوان يک نوجوون ديگه نمى دونم چيکار کنم؟

سلام دوستان. من 17 سالمه و واقعا ديگه نمى دونم چيکار کنم. مشکل اصليم پدرومادرمن. پدرم همين ديروز به من توى روم مى گه من پولى ندارم که براى تو غذا بخرم براى همين هميشه مريضى و کمبود اهن و ويتامين دارى! باور کنين توى خونمون هيچى نيست براى خوردن. پدر و مادرم شايد قهرشون به 8 ماه هم بکشه و با هم صحبت نکنن مگر اینکه دوباره چنان دعوایی بیفتن که تا اونور خیابون صداش بره. بچگی خوبی داشتم تا 9 سالگی اما بعد اون همه چیز برام جهنم شد. شاید شبایی بود که کسی خونه نبود و مجبور بودم شاید دو روز رو هم تنها بگذرونم. روزایی بود که پدرم نمی زاشت مادرمو ببینم و هرچی که مادرم برام می خرید رو میشکست . یادم میاد چه قدر برای دعواهای فیزیکی شون پلیس توی کوچمون میومد. مادرم دیگه دلش سنگ شد و چه قدر می شنیدم که ارزوی مرگم رو می کرد. پدرم به تمام وحشی بازیاش ادامه داد و با اون دل سنگش اگه ببینه همینطور حالم بدتر و بدتر میشه باز به زندگی کثیف تکیش ادامه میده.نمیدونم از چه کسی کمک بخوام. یه دوست داشتم که اونم وقتی مشکلای منو شنید دیگه جوابمو هم نمیده. فامیلام هم چشم دیدنمونو ندارن. به معلم هام برای کلاس هام بدهکارم و وقتی به پدر و مادرم میگم میگن به ما ربطی نداره به هرکی میخوای برو بگو. چنان اطرافیانم و فامیلام با تحقیر به من و سروضعم نگاه میکنن که انگار تثصیر منه با این وضع زندگی کنم. هردوشون ماهی نزدیک دو میلیون درامد دارن معلوم نیست خرج کی دارن می کنن. مادرم فکر میکنه دلیل بدبختیش منم. میگه من به خاطر تو موندم و از دست این شوهر باز دارم میخورم. هیچکی نمیبینه که چه ضربه ای من دارم می خورم. از حرفای امروز پدرم فهمیدم که می خواد حتما یه بلایی سرم بیاد تا از شر من راحت شه.باور کنین اگه کنکور و نهاییمو ندم دیگه نمی دونم از چه راهی ازین خوک دونی فرار کنم.18 که شدم از هرراهی که بشه پولمو در میارم . به خدا دیگه نمیدونم. ایکاش پدرم مرده بود . ایکاش یتیم بودم . ایکاش خودم همون بچگی می مردم. دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم. نمیخوام مدرسه برم. تورو خدا بگین از کی کمک بخوام. کجا پول در بیارم. پول هیچ مشاوری عم ندارم توی غذای خودم موندم. توروخدا بهم بگین چیکار کنم.

عزیزم شرایط سختی داری واقعا. اما تو هم قوی باش. تو قوی تر از مشکلاتت باش.
من جای شما بودم به مادرم میگفتم اینکه توی این زندگی بمونین به خاطر من واقعا برای من بدتره.
بگو الان فکر میکنن که وضع شما از وقتی که میخواستن جدا باشن بدتره؟
هیچ بزرگتری توی خانوادتون ندارین که پدر و مادرت ازش حرف شنوی داشته باشن؟

درست چطوریه؟ امید نداری که امسال سراسری قبول بشی؟ اگه شهر دیگه هم باشه بهتره حتی. فکر میکنم بتونی در کنارش یه سری کارای دانشجویی هم بکنی و وام های دانشجویی بگیری که پول توجیبیتو در بیاری و پولای خوابگاه اینارو بدی.
میدونم عزیزم که شرایطت خیلی سخته. ولی حتما خدا میدونه که تو تحملشو داری که داره امتحانت میکنه.
من هم روزای سختی داشتم ولی نه به اندازه تو. حتما خدا میدونه که ظرف تحمل منم فقط همین بوده.
اینو بدون که این مشکلات میتونه تو رو از پا بندازه ولی میتونه هم شما رو خیلی آبدیده و مستقل بکنه.

ارتباطت با خدا چطوره؟ حتما خیلی ارتباطتو با خدا و اهل بیت قوی کن. واسه مناسبت های مختلف برو مسجد سبک بشی. با خدا درد و دل کن.
جرفایی که مادرت یا پدرت میزنن در موردت اصلا به خودت نگیر. اونا اینقدر تو وضع بدی هستن که اصلا نباید به حرفاشون توجه کنی. مادرت مطمئن باش دوست داره و حرفاش رو به دل نگیر. همه ما این تجربه رو داریم که تو ناراحتی و عصبانیت حرفایی بزنیم که یک درصد هم حرف دلمون نباشه.

سلام دوست عزیز. ممنونم که پاسخ دادین. راستش نمی دونم. شاید فکر میکنن که من تو وضع بهتری قرار دارم که اهمیت نمی دن. شایدم اصلا درموردش فکر نمی کنن! توی خانوادمون هم نه. طرف پدری که اصلا باهاشون رفت و امد نداریم و بیشترشون رو هم ندیدم. مادری هم نه . درسم پارسال که دوم بودم خیلی بد شده بود به خاطر مشکلاتم اما امسال خوشبختانه بهتر شده. من سوم هستم در حال حاضر. راستش امید دارم. اما می ترسم به هر دلیلی نتونم کتاب هامو بخرم. شهریه ی کلاس هامو بدم یا مشاوره. اگه سراسری قبول نشم هم شاید کلا باید دور دانشگاه رو خط بزنم . چون نیاز به پول داره. تصمیم دارم دانشگاه که قبول شدم هرجور شده کار کنم و پول در بیارم. هرطوری که شده. راستش رابطه با خدا رو نمی تونم بگم دارم. اگر خیلی پیش خدایی عزیز یودم شاید هیچ وقت وضعم این نبود. باور کنین ، مادرم ازون ادما نیست. من با این ادم 17 سال زندگی کردم. واقعا میتونم درونشو بخونم. حسی که بهم داره. از پدرم بدش میاد. تنفر داره و منو از نسل اون میدونه و تقریبا منو اصلا یچه ی خودش به حساب نمیاره. انگار نامادریه... وقتی 13 سالم شد این موضوع کاملا برام روشن شد. راستش اگر هرکسی مثل دوست یا حتی یه معلم بهم اهمیت میداد من از خانوادم محبت نمیخواستم. سعی نمی کنم مثلشون باشم اما سعی میکنم محتاج محبت و اهمیتشون نسبت بهم نباشم. هرراهی رو امتحان کردم بلکه دلشون به درد بیاد. واقعا نمیشه. مادربزرگم هم که بهم اهمیت میداد تقریبا 6 یا 7 ساله که مریض شده. با این حال من فقط دلم میخواد نیازهای اولیم حداقل بداورده شه. هیچ محبتی نمیخوام. هیچی.

عزیز دلم تو قطعا پیش خدا عزیزی فقط باید خودت بخوای که بهش نزدیک تر باشی. خدا مشتاقه که بنده هاش به سمتش بیان.
تو یه قدم برو خدا خودش صد قدم تو رو جلوتر میبره.
رابطه ت رو به شدت توصیه میکنم با خدا و اهل بیت تقویت کن. به شدت توصیه میکنم.
من خیلی از مشاوره سر در نمیارم که بتونم خیلی بهت کمک کنم. قطعا مشاورای با تجربه میان و کمکت میکنن، فقط ازت خواهش میکنم که رابطه تو با خدا و اهل بیت تقویت کن. اگر نماز نمیخونی بخون. اگر میخونی اول وقت بخون.
مطالعاتتو در این زمینه بیشتر کن. اینکه چرا ما به این دنیا اومدیم. کلا هدف چی هست.
چون اعتقاداتت تو رو در بدترین مشکلات هم قوی نگه میداره و آرومت میکنه. مطمئن باش.

دیگه اینکه الان اونقدرا هم سخت نیست دانشگاه سراسری روزانه قبول شدن.
اگرم نشد واسه سال بعدش ایشالله قبولی. تمرکزتو بذار روی درس. درس میتونه نجاتت بده از این وضعیت.

ازت دعوت میکنم که بیای توی وبلاگ جمع آسمانی ما و اونجا مشکلتو بگی. (اونجا بیای شاید بتونی کمک بخوای به خاطر گرفتن کتاب های کنکور از بچه ها تو شهر خودت یا شاید کسی تدریس هم بکنه درسارو رایگان بهت که کلاس هم نخوای)

در ضمن، مشاوره های بهزیستی و آموزش پرورش تو هر شهری هستن که رایگان هستن. قطعا میتونن برات مفید باشن.
تو اینترنت سرچ کن ببین توی شهر خودتون کجا مشاور هست.