مشکل ازدواج در خانواده ی سنتی

سلام
من یه دختر 25 ساله ام کار می کنم چهره ی خوبی دارم به عنوان یه ادم باهوش توی فامیل منو می شناسند و کلا هیچ وقت با هیچ پسری نگشتم اما به دلیل همین مسئله ی مذهبی بودنم نه با پسر ها خیلی صمیمی و هم کلام می شدم و نه پسرها توی محیط دانشگاه و فامیل بهم نزدیک می شدند
با این حساب من که همه چیزم درست و درمون هست تا الان برام حتی یه خاستگار در خونه نیومده یکی از استادهام هم توی دانشگاه از من خوشش میومد که به سلامتی ما طرفش نرفتیم و اون با این که دلش می خواست هیچ وقت نیومد(کلا رفتارم یه کم زیادی سنگین و جدی و محکم هست)الان هم دلم می خواد ازدواج کنم هم می خوام یکی باشه که توی دوره کارشناسی ارشد پیشم باشه (واقعا برام سخته دوباره تنها برم دانشگاه توی یه شهر دیگه)هم طرف باهام برای دکترا بیاد خارج از کشور(فکر کن من همین جوریش برام کسی نمیاد تازه من می خوام این طور وضعیتی رو هم بپذیره)از طرفی خانواده هم رابطه سنتی رو قبول داره و نمی پذیره من اینترنتی با کسی اشنا بشوم کارم هم طوری که توی خونه کار می کنم اکثریت پسرهای فامیل هم ازدواج کردند من چی کار کنم ؟
تا قبلا مشکلم این بود که خواهر بزرگتر داشتم حالا خواهرم هم ازدواج کرده و توی دوره عقد طلاق گرفته

من خودمم یه زمانی مثل شما بودم،دوس داشتم تو دوره کارشناسی یه همراه داشته باشم که متاسفانه نتونستم کسیو از بین خواستگارام انتخاب کنم.گفتیم حالا ایشالا تو دوره ارشد سر و کله اش پیدا میشه که نشد،بعدش گفتیم ایشالا دکترا قبول شدم میاد که نیومد:311: البته من دکترامو تو همون اولش انصراف دادم.گفتیم سرکار میریم ایشالا میاد که نیومد.نیمه گمشده که نیست،نیمه گو به گور شده هست:58:

خب عزیز شما مشکلت این بود که کسی از خاستگارات به دلت نمی نشستند من مشکلم اینه که اصلا خاستگار ندارم قبول دارم یه مقداری اش به خاطر رفتار خودمه این قدر جدی و محکم رفتار می کنم که حتی وقتی توی خیابون از کنار دو تا نوجوون شر رد می شم با احترام می روند کنار که من رد بشم
منظورم اینه کلا رفتارم یه جو سنگین رو به وجود میاره
از یه طرف دیگه تا قبل از 25 سالگی مسئله ازدواج برای من فقط توی بحث جنسی بود یعنی گاهی این فکر از سرم رد می شد که من یکی رو می خوام ولی چند وقت پیش یه لحظه به خودم فکر کردم دیدم یه ادم واقعا خسته و پیر درونم نشسته بعد دقت کردم دیدم من از نظر عاطفی واقعا دلم می خواد یکی باشه واقعا دلم می خواد
نه بلدم این قدر محکم و جدی و سنگین رفتار نکنم نه اصلا پسری دیگه دور و برم هست نه خانواده می پذیره که به یه نحوی من با کسی اشنا بشم
عقیده شون اینه که دختر می نشینه توی خونه و یکی براش میاد
من چی کار کنم؟؟؟؟

واقعا چقد عجیبه ... یکی از درد بی کسی میناله یکی میخواد دست از سرش بردارن ... اگه فکر میکنی زیادی جدی هستی میتونی یخورده خودتو تغییر بدی معاشرتتو بیشتر کنی ولی اگه قسمت نیست که نیست دیگه باید صبر کنی ..
تو داری اینجوری میگی .. من الان خودم تو دو راهی گیر کردم مغزم داره منفجر میشه دو بار قبلا خواستم ازدواج کنم نشد ...! یه چند ماهیه با یه پسری اشنا شدم خیلی اوکی بودیم ولی هنوز کار نداره بیاد خواستگاری و یه سری مشکلاته دیگه همزمان پسر عموم اومده خواستگاریم ....! خیلی ام پسر خوبیه ولی احساسی ندارم بهش نمیدونم چرا اصلا جذبش نمیشم واسم فقط پسر عمومه ... حالا فکر کن فشار اطرافیان قضیه عاطفیه خودم دیگه داره منو دیوونه میکنه .. تازه این وسط داداش همکارم ازم خواستگاری کرده تا گندش در نیومد رد کردم ..
فک میکنی چون خواستگار نداری وضعیتت بده اما من الان تو وضعیتی ام که دلم میخواست واقعا تنها باشم ....