این همه کار و فعالیت و سختی و زندگی...آخرش که چی؟!

هنوز نمیدونم دقیقا دچار افسرگی شدم یا نه؟! من ۳۴ سالمه نزدیک ۸ ساله که ازدواج کردم و یه پسر ۳ ساله دارم.همسرم خیلی خوبه. از نظر خیلی از دورو بریهام زندگی خوبی دارم. ولی همیشه تو یه سطح هستم. نمیتونم پیشرفت کنم. هر شغلی که پیدا میکنم فقط در حد اینه که بتونم نیازهای اولیه زندگیمو (اونم نه در حد کامل) برآورده کنم! یه جوری دچار روزمره گی زندگی شدم. قدرت رفتن به مسافرت رو ندارم. اگه برم از نظر مالی کم میارم! همیشه تو این سطح موندم. در صورتیکه مهارتهای زیادی دارم. به زبان انگلیسی مسلطم. به کامپیوتر مسلطم (مدرک طراحی وبسایت از مجتمع فنی تهران دارم). به الکترونیک و برق مسلطم. به تار و سه تار مسلطم. ولی هیچوقت نتونستم شغلی داشته باشم که به اینا مرتبط باشه!! کم کم از زندگی خسته شدم. زندگی کردن برام بیهوده شده! این فکر مثل خوره داره منو از بین میبره که این همه زندگی و کار و سختی که چی؟! آخرش که میمیرم! پس برای چی باید با این وضعیت زندگی کنم؟ من هیچوقت نمیتونم به چیزایی که آرزوشو داشتم برسم! یه زندگی مرفه! یه شغلی که دوست داشته باشم و درآمد خوبی داشته باشه! نمیدونم شاید این حرفام براتون مسخره باشه ولی برای من خیلی اذیت کننده شده! همش بی حوصله هستم. با کسی حرف نمیزنم! همه چی برام بیهوده شده! زندگی برام یه مسخره بازیه که تمومی نداره! یه سیکل مداوم بدون هیچ هدفی..

سلام
تا زمانی که این افکار را دارید به همین شکل میگذرد
هدف هارا در زندگی مشخص کنید و در ذهن خود با این باور مثبت که به ان رسیده ای تصور کنید
و ان شور حال ذوق و خوشحالی را برای چند دقیقه تصور کنید و از خدا بخواهید
سپس ان را رها کرده و روال زندگی ادامه دهید مطمئنن به خاسته خود میرسید
شما ترس از زندگی دارید ترس از کم اوردن بی پول شدن ترس از اینکه به مسافرت روید ونتوانید امورتان بگذرد
پس بدانید تا زمانی که بر ترست غلبه نکنید زندگی به همین منوال خواهد بود
شما توانایی های خوبی دارید خیلی کارها میشود انجام داد با این سری مهارتهای شما کافیست به خود اعتماد داشته باشید و نتیجه را به خدا واگزار کنید همیشه خود را غرق در نعمت تصور کنید وسپاس گزار باشید تا نعمتت دوچندان شود

از توجهت ممنونم سهای عزیز. بارها و بارها خودمو تصور کردم که به موفقیت و آرزوهام رسیدم. ولی وقتی به واقعیت نگاه میکنم خیلی از اون چیزی که میخواستم بهش یرسم فاصله دارم!! این دقیقا لحظه ایه که احساس نا امیدی شدید بهم دست میده! تو زندگیم از هیچ کار و کوششی فروگذار نکردم! همیشه تلاش کردم. ولی نتونستم و نمیتونم به جلو برم! شاید وضعیت الان زندگی من آرزوی یکی دیگه باشه ولی با اون همه تلاش و سختی و یادگیری هایی که من داشتم توقعم چیز دیگه ایه! وقتی میبینم عده ای که حتی یکصدم چیزایی که من بلدم رو بلد نیستن ولی مثل آب خوردن (به خاطر قرار گرفتن تو شرایط خوب) دارن پول درمیارن و زندگی مرفهی دارن از همه چی نامید میشم...از زندگی... از خودم... سها جان مسئله ترس نیست! مسئله واقعیت زندگیه که مثلا اگه به یه مسافرت کم خرج هم برم میدونم که آخر ماه حسابی کم میارم!! اینم شد زندگی؟! آخرش که چی؟

سلام

من با سها جان موافقم . فکر میکنم شما کاملاً منفی نگر شدین و اتفاقاً واقعیتهای خوب زندگیتون رو نمیبینید!

شما یه لیست از استعدادها و مهارتهاتون اینجا نوشتید که فوق العاده ست . توی سن مناسب ازدواج کردین . یه فرزند دارید که باید به فکر آینده اون باشید . شما بیکار نیستید . به گفته خودتون خانواده و جامعه نگاه مثبتی به زندگی شما دارند و این یعنی شما جایگاه و مقبولیت اجتماعی مناسبی دارید و ... . اینا فقط بخشی از واقعیتهای خوب زندگی شماست که ما از زبون خودتون شنیدیم !

شاید این منفی نگری به کار شما برمیگرده که هیچ علاقه ای بهش ندارید . شما با این مهارت و تواناییها و البته سختکوشی ای که خودتون گفتید خیلی راحت میتونید به کار مورد علاقه تون مشغول شید ولی همینطور که سها جان گفتن ترسی که شما دارید از اینه که توی کار مورد علاقه تون موفق نباشید و بی پولی و سختی و ... .

راستش این حرفا رو قبل از شما به خودم میزنم چون دقیقا منم خیلی منفی فکر میکنم وخوبیهای زندگیم به چشمم نمیاد ! مثل شما به موفقیت فکر میکنم ولی وقتی به شرایطی که توش هستم نگاه میکنم و روزایی که ازدست دادم ناامید تر از همیشه میشم !

اینکه همیشه خودمون رو با دیگران مقایسه میکنیم به نطرم دلیل بزرگ این ناامیدیه .