حس می کنم یه مشکلی دارم ولی نمیدونم چی

سلام دوستان ، وقتتون بخیر
امین هستم و ۱۸ سالمه و امسال دارم میرم دانشگاه و دوست ندارم مشکلایی ک الان می گم تو دانشگاه همراهم باشن :(
من همیشه کسل و خسته نباشید و چهره ی بی حالی دارم
خیلی خجالتی م و اکثر مواقع نمی تونم تو محیط های اجتماعی صخبت کنم با اینکه خودم می خوام صحبت کنم ولی تا می خوام شروع کنم قلبم تند تند میزنه و زبونم بند میاد و صدام ضعیف میشه طوزی ک. طرف اصلا نمیفهممه چی میگم :(
تو مدرسه فقط منو ب اسم رو دفت نمرع می شناختم و اگه اسمم اونجا نمیبود اصلا نمی فهمیدم ک وجود دارم من از بس ک ساکتم
تو شبانه روز ۱۰ - ۱۲ ساعت می خوابم ولی بازم احساس خواب آلودگی و خستگی می کنم و بقیه اوقات بیداری رو رو تختمم و با گوشی ور میرم و ب ندرا میرم بیرون
ب هیچ کدوم از دوستام اعتماد ندارم و فک می کنم هر کی دوروبرمه منم واسه ی چیز دیگه می خواد نه خودم
اعتماد ب نفسم هم فوق العاده پایینه گاهی اوقات اصلا دوست ندارم ب عکسای خودم نگاه کنم
گاهی اوقات از شدت تنهایی حتی گریم میگیره
و فک می کنم دارم میمیرم ، مثلا چند وقت پیش ی دل درد ساده داشتم و با خودم می گفتم سرطان دارم و ... تا اینکه پیش چند تا متخصص رفتم تا متقاعد شدم چیزیم نیست
نمیدونم چمه ، خیلی خسته شدم از این زندگی ، حتی چندین دفعه به خودکشی فکر کردم:(
لطفا راهنمایی کنید ؛(

اینکه شما خیلی تو خودتونید و خیلی ساکتید و دوست ندارید حرکت کنید و مهارت های ارتباطی و قرار گیری تو جمع رو ندارید
چیزی که به ذهن من میرسه اینه که بچه اول هستید و پدر یا مادر بیش از حد نگران و کنترل گر داشتید از اونجایی که این عزیزان دل معمولا رفتار بدی رو با کودک دلبندشان دارن فکر کنم اون سنی که باید میرفتید و همبازی و هم زبان پیدا میکردید نذاشتن تکون بخورید و سعی کردن شما رو از همه چیز و همه کس بترسونن که شما نتونید حتی بدون اجازشون تکون بخورید و کاملا تحت کنترل باشید که مبادا خطری تهدیدتون کنه و حالا که اونا نیستن و بهتون مثل کودکیتون نمیگن چیکار کنید شما مهارت هایی زندگی رو کلا یاد نگرفتی و الان گیر افتادید
باید بیشتر از کودکی و نوجوانیتون بگید
تا چندسالگی پیش پدر و مادر خوابیدید
وابستگی مریض گونه ندارید
میتونید کاری رو بدون تایید گرفتن انجام بدید؟
روز اول مدرسه یادته حالت چطور بود میل به بازی با بچه ها و تو جمع بودن داشتید یا نمیتونستید از پیش والدین تکون بخورید؟
خاطره ای از کودکی از ول شدن و یا تنها گذاشته شدن یا حبس و یا تهدید به اینکه با یک اشتباه کوچیک دوست نداشتنی بشید نداشتید؟
در کل عزت نفستوت خیلی وضعیتش خرابا و مهارت های ارتباطی که باید تو کودکیتون شکل میگرفت و مرحله مرحله جدا کردن وابستگی کودک و والد که بتونه کم کم مستقل تر و مستقل تر بشه رو کلا نگذروندید کاش بیشتر توضیح بدید

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط mehdi.ma.mm

اینکه شما خیلی تو خودتونید و خیلی ساکتید و دوست ندارید حرکت کنید و مهارت های ارتباطی و قرار گیری تو جمع رو ندارید
چیزی که به ذهن من میرسه اینه که بچه اول هستید و پدر یا مادر بیش از حد نگران و کنترل گر داشتید از اونجایی که این عزیزان دل معمولا رفتار بدی رو با کودک دلبندشان دارن فکر کنم اون سنی که باید میرفتید و همبازی و هم زبان پیدا میکردید نذاشتن تکون بخورید و سعی کردن شما رو از همه چیز و همه کس بترسونن که شما نتونید حتی بدون اجازشون تکون بخورید و کاملا تحت کنترل باشید که مبادا خطری تهدیدتون کنه و حالا که اونا نیستن و بهتون مثل کودکیتون نمیگن چیکار کنید شما مهارت هایی زندگی رو کلا یاد نگرفتی و الان گیر افتادید
باید بیشتر از کودکی و نوجوانیتون بگید
تا چندسالگی پیش پدر و مادر خوابیدید
وابستگی مریض گونه ندارید
میتونید کاری رو بدون تایید گرفتن انجام بدید؟
روز اول مدرسه یادته حالت چطور بود میل به بازی با بچه ها و تو جمع بودن داشتید یا نمیتونستید از پیش والدین تکون بخورید؟
خاطره ای از کودکی از ول شدن و یا تنها گذاشته شدن یا حبس و یا تهدید به اینکه با یک اشتباه کوچیک دوست نداشتنی بشید نداشتید؟
در کل عزت نفستوت خیلی وضعیتش خرابا و مهارت های ارتباطی که باید تو کودکیتون شکل میگرفت و مرحله مرحله جدا کردن وابستگی کودک و والد که بتونه کم کم مستقل تر و مستقل تر بشه رو کلا نگذروندید کاش بیشتر توضیح بدید

---

تا حدی درست میگید ، فرزند اولم و از بچگی تمام وقتم رو تو خونه میگزروندم توی دوران مدرسه ابتدایی هم دوست خاص و نزدیکی نداشتم چون پدرم معلم ابتدایی بود هر مدرسه ای اون میرفت منم باهاش میرفتم اون ۵ سال اول اما راهنمایی و دبیرستان تقریبا میشه گفت فقط خودم بودم و خودم !
در مورد کودکی هم مادرم افسردگی داره و از زمان کودکی تا ۱۵ سالگی تمام دقدقه م مادرم بوده ولی الان هم از خونوادم خسته شدم هم دوستا و دنیای بیرون ، شبانه روزی تو اتاقمم
انگیزه ای ب ادامه زندگی ندارم
فک می کنم خدا در حق من نامردی کرده:(
نمیدونم چیکار کنم������
ممکنه منم ب صورت ارثی از مادرم افسردگی گرفته باشم؟������

اینکه شبانه روز بیشتر تو اتاقت هستی خوب واسه اینه که تابستونه و بیکاری ربطی به افسردگی نداره
گفتی از مهر داری میری دانشگاه؟چه رشته ای؟چطور انتخابش کردی و آیا بهش علاقه داری؟
دانشگاه محل تغییر های بزرگ کشوره اونجا که باید تمام خجالت هارو کنار بذاری چون هیچ کس نمیدونه شما چی بودی پس راحت میتونی مخفیش کنی و بشی مثل همه اصلا برو سمت هرچی که ازش میترسی برو تو جمع ها و کنار افراد بشین استاد داره درس میده با بچه ها راجب درس ها تو کلاس حرف بزن البته نه اینکه طوری بشه نظم کلاسو از بین ببری ها ولی منظورم اینه نرو مثل بعضی ها میز اول بشین زل بزن به تخته تا کلاس شروع بشه هیچ حرکتی نکنی
دانشگاه اینجور افراد زیاد میان غیر ممکنه جو دانشگاه کلا ازشن کس دیگه ای نسازه همین که از پیش والدین بری و بری تو یک جمع خوبی مثل دانشگاه کلا میتوتی ذهنتو از همشون پاک کنی و مستقلا تصمیم بگیری چی دوست داری و میخوای چی باشی