Spoiler: ARAM-ESH
خوش بختانه مادرم از لحاظ مالی دیگه مشکلی نداره ولی من دارم ، الان تو شرایطیم که بیشتر تو خونه سر درد میگیرم و وضعیت جالبی ندارم -
مدیریت رو یجورایی فقط برای فرار از خدمت رفتم
پزشکی رو صرفا برای علاقه میخوام چون دیگه چیزی ندارم ، تنها چیزی ـه بهش علاقه دارم و احتمال رسیدن بهش هست.
نوشته اصلی توسط آویژه
دوست گرامی
با وجود سن کمت، سختی های طاقت فرسایی رو از سر گذروندی اما تسلیم نشدیو این خیلی ارزشمنده. باید بهت تبریک گفت
با توجه به استعدادی که داری ( تیزهوشان بودی- با وجود تلاش کم رتبه نسبتا خوبی آوردی- تونستی تک و تنها، خودت رو از خیلی گرفتاری ها نجات بدی، به دام افسردگی نیفتادی و ... ) خیلی حیفه که رویات رو رها کنی. این یک سال رو با تمام وجود برای رسیدن به خواسته ات تلاش کن. امیدوارم یک روز بیای و بنویسی که روی قله های بسیار بلند، ایستاده ای
و اما در مورد مشکلت با پدرت؛
همونطور که تا الان با کنار کشیدن و رها کردن، تونستی مشکل رو کم رنگ کنی، باز هم همین مسیر رو ادامه بده. گذر زمان اوضاع رو بهبود می ده.
شاد باشی دوست کوچک با ارادهسلام پسر جوون
آفرین به این همه استعداد و توانایی
و این که بعد از رفتن به راه خلاف دوباره راه اصلیت رو پیدا کردی.
معلومه خیلی طرفیت بالایی داری و میتونی از عهده زندگیت بربیایی هرچقدم که مشکل داشته باشی.
خوبیش اینه که الان تو سنی هستی که خودت میتونی برای خودت تصمیم بگیری و وابسته به پدر نباشی
خیلی خودت رو درگیر رابطه باهاش نکن تا اعصابت بهم نریزه فقط حواست به مادرت باشه چون معلومه خیلی در قبالش احساس مسوولیت میکنی و دوسش داری.
ذهنت رو از مشکلات خالی کن فقط ایندت رو ببین به بدبختی دیگران فکر نکن چون فایده ای نداره
همه تمرکزتو با نهایت امید و ارزو بذار برای تحصیل و اینده ات .
بالاخره باید قبول کنیم که انسان میتونه تو هر خانواده ای به دنیا بیاد و دست خودش نیست
حالا اگه خانواده خوب نبود دلیل بر این نمیشه که تو هم زندگیتو رها کنی و موندن تو بدبختی رو قبول کنی .
امضای شیدای عزیز اینجاست که میگه: زندگی مثل ورق بازیه ورق هایی که میاد دستت اجباریه ولی اینکه چطور با اون ها بازی کنی دست خودته .
پسر جوون به خودت نگو که پیر شدی حس جوونی رو تو خودت زنده کن شادی کن با همه مشکلات ... گریزی از مشکل نیست اگه پدرت هم نبود یه مشکل دیگه داشتی باید کنار اومد باهاش.
مطمانا اگه ادم موفقی بشی بیشتر میتونی از مادرت مراقبت کنی.
کلاسات رو مرتب برو و به درسات برس.
موفق باشی
باور کنید نمیشه تو خونه موند و بی تفاوت موند بلاخره زهنم مشغول میشه و آزارم میده
الان شما توصیه میکنین که که خونه بمونم و با این فضا بسازم؟
متاسفانه تا به مادرم میگم دیگه کم کم باید برم بی تابی میکنه
مشکل دیگم اینه که یکی از اعضای خانواده که مشکل داره آرامش خونه رو بهم میزنه البته دست خودش نیست ولی من رو آزار میده و نمیزاره کارام رو انجام بدم
اگه از خونه برم برای اجاره خونه باید حداقل 7 8 ساعت در روز رو کار کنم که خودش از هدفم دورم میکنه
نظر خودم اینه که شب ها برم سر کار و روز ها هم برم کتابخونه اینطوری کمتر تو خونه ام ، نظر دوستان چیه؟ فکر خوبیه؟
چند روز پیش از بیمارستان مرخص شدم میخوام وقتی سلامتی کامل رو به دست بیارم تکلیفم مشخص بشه
علاقه مندی ها (Bookmarks)