پس اول روی حساسیتت نسبه به فکر بقیه کار کن.چرا فکر میکنی آدمهای اطراف ما اینقدر بیکارن که حواسشون به این باشه که ما چیکار میکنیم و یا مثلا ارشد میخونیم یا
نه و یا اینکه چرا درسمون یه سال دیرتر تموم شده.باور کن مردم این روزها اونقدر درگیر زندگی خودشون هستن که حتی حواسشون به آدمهای اطراف نیست.
پس به خاطر خودت زندگی کن.کاری رو انجام بده که خودت دوست داری و برات مفیدتره.
در مورد رشته تحصیلیت،این مشکل خیلیها توی ایرانه.بیشتر آدمهایی که من میشناسم چندان علاقه ای به رشتشون ندارن.خود منم رشتم رو اصلا دوست نداشتم.
ولی چون یه رشته کاربردیه الان احساس پشیمونی نمیکنم.تو هم ببین رشته ای که میخونی چه محاسنی داره.
به هر حال همه ما ناچاریم با توجه به شرایط جامعه از یه سری علاقه هامون بگذریم و درست نیست که به خاطر این اجبار خودمون و یا اطرافیان رو سرزنش کنیم.
این که یک سال پشت کنکور موندی هم یه فاجعه نیست.ببین،زندگی یه مسابقه دو نیست که میگی درس من تموم نشده ولی درس بقیه تموم شده.
میخوای به کجا برسی؟خودت باش.
بعدها متوجه میشی این یکسال هیچ تاثیر منفی تو زندگیت نذاشته.چیزی که تاثیر گذارتره اینه که داری روزهای زندگیت رو به افکار منفی و سرزنش کردن خودت و اهمیت
بیش از حد به افکار اطرافیان میگذرونی.
الان تو دانشجویی.به جای تمرکز روی اینکه دوست داشتی چطوری بودی به این فکر کن که الان با توجه به شرایط فعلیت چه کاری از دستت برمیاد.
به نظر من الان تمرکزت رو بزار روی تموم کردن درست.این کاریه که مطمئنی فعلا بهتره بهش بپردازی.
بعدم ما با رشته تحصیلیمون آرامش نمیگیریم.آرامش یه حس درونیه که لزوما ربطی به شرایط زندگی ما نداره.
اینکه گفتی نمیخوای مثل بقیه باشی،خوب نیستی.تو با همه فرق داری.همه ما با هم فرق میکنیم و یه انسان منحصر به فرد هستیم.در مورد درست انتخاب کردن راهتت
تو با توجه به دانش و فکر الانت و امکاناتت تصمیمی رو که فکر میکنی درسته میگیری.بعدا هم قرار نیست به خاطر اشتباهات خودت رو سرزنش کنی.
اشتباه کردن جزئی از زندگی ما انسانهاست.اشتباه می کنیم و درس میگیریم.تا روز عمرمون هم ممکنه اشتباه کنیم.
مهم اینه که کاری رو انجام بدی که الان فکر میکنی درسته.و انتظارات منطقی تری از خودت داشته باشی.
مثلا انتظار داری تو این سن زبانت فول باشه.خوب الان نیست.برای بهتر شدن زبانت باید چیکار کنی؟
کلاس زبان برو فیلم ببین،حرف بزن.مهم نیست که زبانت فول بشه.مهم اینه که نسبت به قبلت زبانت بهتر بشه.خودت رو با خودت مقایسه کن نه با بقیه.اینجوری آرامشت
هم بیشتر میشه.
تو 23 سالته،من 32 سالمه و هنوز هم زبانم فول نیست.هنوزم دارم کلاس میرم و سعی میکنم.ممکنه یه نفر رو ببینم که ده سال از من کوچیکتره و مثل بلبل انگلیسی
حرف میزنه.این باعث نمیشه که من برای خودم متاسف بشم و خودم رو سرزنش کنم.خوب سعیم رو میکنم که در آینده بهتر بشم.همین.
باور کن با تغییر دیدت به خودت و زندگیت،امکان موفقیت بیشتر و رسیدن به اهدافت خیلی خیلی بیشتر میشه.








علاقه مندی ها (Bookmarks)