نمیگم همه این حس منفیتون، ولی حداقل بخشی از اون فکر میکنم به خاطر اختلاف عمق و سطح عقایدتونه.
سطحش در قسمت اول پاراگراف 12 پست اولتون بود که فرمودین کافر شدین و به چیزی اعتقاد ندارین و عمقش در بقیه همین پاراگراف و همینطور پاراگراف بعدی بود که از نظامی که خداوند بر عالم حاکم کرده و بعضی از امور مذهبی گله کردین، پس اون بی اعتقادی شما یه توهم اشتباه از افکارتون و (امیدوارم ناراحت نشین) شاید یه ژست روشنفکرانه بخشی از ذهنتون در مقابل بخش دیگرش هست.
بهتره یکی از برنامه هاتون برای رهایی از این حس و حالهای بد، (که برای افرادی مثل شما که ضریب هوشی بالایی دارید، بارها و بارها در طول زندگیتون اتفاق خواهد افتاد) این باشه که کمی نظام فکریتون رو از جهت مذکور یعنی اعتقاد عمیق داشتن یا نداشتن به مذاهب، منسجمتر کنید و کاملا تکلیفتون رو با خودتون مشخص کنید.
یکی از علل مهم افسردگی اینه که کسی در عمق وجودش به مذاهب و مابعدالطبیعه معتقد باشه ولی به اعمال و سکناتی و افکاری که این مذاهب معمولا بهشون امر میکنن، ""به هر دلیلی"" عمل نکنه و پابند نباشه، چه این دلیل تنبلی باشه، چه نداشتن فرصت باشه، چه گرفتن ژست روشنفکری باشه و...
علاقه مندی ها (Bookmarks)