نه شاید هنوز خودمو نبخشیده باشم . خودمم نمیدونم . خیلی وقت پیش بهش فکر کردم و خودمو بخشیدم به خاطر همه اشتباهاتم . ولی انگار نبخشیدم . چون دوباره هر از گاهی سر هر تلنگری می ریزم به هم . چیز کمی از گذشته یادم مونده خدا رو شکر بس که حافظه ضعیفی دارم .ولی اصلا هر کاری می کنم تا سر خودمو شلوغ کنم . دوستای زیادی داشته باشم اما از درون تنهام . یه وقتایی هر چی دوستام تلفن می کنن می پیچونمشون چون حوصلشونو ندارم و دوست دارم بشینم خونه تنهایی گریه کنم . نمی دونم چرا.از اینکه سعی کنم الکی بخندم و خودمو شاد نشون بدم خسته شدم . انگار این بغضام تموم نمی شه .
من تنها زندگی می کنم پدر و مادرم از خداشونه برم پیششون ولی نمی تونم اونجا با اونا زندگی کنم . خونه هم تنهام.یعنی فرقی هم نمی کنه دوستامم که پیشم باشن باز تنهام . چون تو درونم احساس تنهایی می کنم .
احساس می کنم جواب محبت هام همیشه بی محبتیه . فکر میکنم به هر کی علاقه مند میشم انقدر این علاقمو بهش نشون میدم که ازم زده میشه . همش تا وقتی دوستم دارن که من عاشقشون باشم و هر چی اونا میگن انجام بدن . احساس میکنم کسی نیست دیگه منو از ته دل دوست داشته باشه
علاقه مندی ها (Bookmarks)