در جنگ عقل و وجدان وجودم ويرانه شده

[anoosh]

آقای انوش به تالار همدردی خوش اومدی . وضعیتی که درش گرفتار شدی اثرات بودن در دو رابطه بدون تعهد به طور همزمان بوده. الان هم باید این تبعات رو بپذیری. اما به نظرم وجدانت یکمی ریادی داره اشتباهی میره. چرا وجدانت به سمت همسرت نمیره که الان داری با ابن کارت بهش به نوعی خیانت می کنی.؟ اگر دنیا رو می خواستی چرا با همسرت ازدواج کردی؟ الان زمان اون نیست که بخواهی به عقب برگردی. تو الان مرد یک زندگی هست و اول از همه در قبال این زندگی مسولی. دیگه دوران تجردت تموم شده و تو الان تنها و تنها نسبت به دو نفر مسول هستی: خودت و همسرت.
تو الان مسول ارامش کسی غیر از خودت و همسرت نیستی. ای کاش سعی کنی اینو درک کنی. هدفت از برگشتن به دنیا چیه؟ خودتم خوب می دونی که آینده ای با اون نداری. و هر چه این رابطه رو ادامه بدی (حتی اگر در جهت ارامش دادن به اون باشه) نه تنها ارامش حاصل دنیا نمیشه، بلکه آرامش خودت، همسرت و دنیا بیش ار پیش بر هم میریزه. مطمئن باش تو تنها مردی در دنیا نیستی که بتونی به دنیا ارامش بده. تو اگر خودت رو به طور کامل کنار بکشی چه بسا اون هم بره دنبال کسی که بتونه باهاش یک اینده با ثبات رو شروع کنه.

من میدونم همسرم حقش نیست که خیانت ببینه.. میدونم برای اینکه خواست منو اجرا کنه خیلی جلوی خانوادش ایستاد و خیلی داره همین الان زخم زبون میشنوه.. صد در صد کوچیکترین لغزشی از من نابودی اون زندگی هست که اون تمام ابرو و اعتبارشو سرش قمار کرده و حاضر شده منو به خانوادش ترجیح بده. پردیس برای من مثل یک زن ایده ال هست... زنی که در طول این سالها تمام خواستهای من رو در ذهن خودش به خواست خودش تبدیل کرده.. اونقدر عاشق بوده که به قول معروف با عشقش یکی شده.. بدون اینکه من بخوام جایی اجبار کنم روش میبینم تمام رفتارش انگار شخصیتش رو از رو افکار من پرینت گرفتن!!!
ولی من حامیه دنیا بودم.. برای یک دختر خیلی سخته که دو حامی رو همزمان از دست بده... یعنی اگه من دیگه بهش جواب ندم میتونه از زیر بار این درد خلاص شه؟ خیلی نگرانشم..
دوست عزیز من حرف شما رو قبول دارم ولی ما انسانیم.. . اگه برادری داشت یا ازدواج کرده بود راحت بودم.. وقتی کار گرفت من بهش گفتم من هدفم این بود که تورو موفق ببینم و حالا دیگه بهم نیازی نداری ولی اون وقتی فهمید بخاطر کار گرفتنش ازش جدا شدم کارشو ول کرد!!! خیلی غد هست.. اگه سر کار میرفت مشکلی نداشتم.. مخصوصا که الان ارث قابل توجهی بهش میرسه و میتونه باهاش تا اخر عمر راحت باشه ولی میدونم حاضر نیست دیگه با کسی حرف بزنه... میگه تنها میمونم.. به خدا دارم دیوونه میشم..
کاش باباش الان نمیمرد تا بتونه فراموشم کنه..

- - - Updated - - -

در ضمن من رابطم باهاش تو این سالها در حد تلفن اونم بیشتر زمانی که به کمکم نیاز داشت بود...
ما رابطه عاشقانه ای نداشتیم.. حتی من قضیه ازدواجم با همسرم رو بهش گفتم و میخواستم باهاش مشورت کنم!!!