اول از همه برای هر چیزی به همون اندازه که ارزش داره ارزش قائل بشو. مثلا اگر یه پسر تو کوچه حرف بی ربطی زد. دلیل نداره روحت رو ناراحت کنی. این مشکل شما نیست که مردم کوچه خیابون از فرهنگ پائینی برخوردارند. برادرت که به حجابت گیر میده ، حتما یه روز از گفته امروزش شرمنده میشه. اینو بزار به حساب جوونیش. نباید زیاد اهمیت بدی.
تا دلت بخواد گروه کوهنوردی وجود داره. عضو گروهی بشو که بدنبال ورزش هستن نه اجرای برنامه های گلگشتی و رقصیدن. ( گروه شهید ورکش پیشنهاد خوبی بود که خانم نوپو دادند.).
تصور میکنم بخاطر نوع رفتار و اخلاقت شرایطی بوجود آمده که امکان آشنایی و شناخت فرد مناسب جهت ازدواج کمتر اتفاق میافته. ( توجه بفرمائید منظور من مشارکت در محیط های اجتماعیه.)
تا زمانی که از صحبت کردن با آقایون واهمه دارید . به چه صورت فردی متوجه خصوصیات مثبت شما بشه.
شادی چیزی نیست که از آسمون در دامن شما بیفته. برای شاد بودن باید بستر مناسب رو فراهم کرد. ( جمع های دوستانه دانشجویی، رفتن به مکانهایی مثل موزه .کتابخانه. پارک ، سینما ، بازار . فرهنگسرا . کنسرت موسیقی . کوه . جشن تولد وووووو .) اگه خیلی مذهبی نیستی میتونی تو خونه روزی نیم ساعت برقصی. نه تنها در بهبود روحیه مناسبه به علت اینکه اکثر خانومهای ایرانی ورزش نمیکنند میتونه برای سلامت هم مفید باشه.
در کل برای هر مشکلی باید خودت یه راه حل بدست بیاری. و برای حداقل یک هفته امتهان کنی. دقت کردی از روزی که این تاپیک رو زدی چقدر دوستان پیشنهاد دادن؟ کدومش رو عملی کردی؟ لطفا نام ببر.
اگر اشتباه نکنم همین تاپیک هم به نوعی برات زنده کننده خاطرات بد و تلخه. همین که میای اینجا و از سختی ها می نویسی و می نویسی روی روحیه ات تاثیر گذاشته. اگر میبینی حق با منه پیشنهاد میکنم بجای نوشتن از مشکلاتت به دنبال نوشتن راه حل برای مشکلات باقی دوستان باشی. سعی کن درمانی باشی برای درد افراد ، نه مطرح کننده درد. اینجوری به صورت ناخواسته توانایی تحمل خودت رو بالا میبری.
علاقه مندی ها (Bookmarks)