تمایل به نداشتن فرزند و پدر نشدن!

[toojih]

فرض کنید ازدواج کنید و زندگی آرامی رو در کنار یک همسر خوب داشته باشید. هر روز شما برید سر کار و برای امرار معاش تلاش کنید و شب خسته بیاید خونه و در کنار همسرتان آرام شوید. فرض کنید ماهی یک بار هم مسافرت بروید . و هر روز یا حداقل هفته ای یک بار هم برید بیرون تفریح. هر هفته خانواده خودتان و همسرتون رو ملاقات کنید. در کار و تحصیلتان رشد کنید و همه چیز زندگی خوب باشد.به نظرتون تا چند سال احساس یکنواختی به شما دست نخواهد داد؟ و زندگی پویایی خودش را حفظ خواهد کرد؟ یعنی تا مثلا فرضا 120 سالی که میخواهید عمر کنید همه ی این چیزها برایتان کم کم تکراری نخواهد شد؟

زندگی همین حال هم برای‌ام تکراری و خسته کننده است! اصلاً برای‌ام بی‌معنی شده که دارم یک روز را هر روز تکرار میکنم!

احسان جان، به نظر من مشکل اصلیت باید همین باشه. فکر کنم قبل از پرداختن به موضوع علاقه به بچه باید ابتدا برای درست کردن این حسی که

نسبت به زندگی پیدا کردی راهی پیدا کنی.

پ.ن: درضمن صحبتهات در مورد مشکلات تربیت یک فرزند سالم تا حدودی باهاش موافقم ولی فکر میکنم تو فعلا چیزهای مهمتری داری که باید بهش

بپردازی.

[ehsan_hamdardi]

آقا احسان
شما نوشته بودید اون بچه نمیگه بابایی که آخر شب خسته از سر کار میاد به چه دردی میخوره؟

خب بستگی به رفتار خودتون داره.

فرضا شما صبح میرید سر کار و شب میاید. خسته اید و حوصله ندارید.
فرض کنید حالا مثلا یه بچه داشته باشید که منتظر بوده پدرش رو ببینه.

چه رفتاری باهاش میکنید؟

من وقتی تو اوج خستگی هستم حوصله هیچ‌کس را ندارم و باید چند ساعت تنها باشم!

- - - Updated - - -

احسان جان، به نظر من مشکل اصلیت باید همین باشه. فکر کنم قبل از پرداختن به موضوع علاقه به بچه باید ابتدا برای درست کردن این حسی که نسبت به زندگی پیدا کردی راهی پیدا کنی.

شما چه راهی پیشنهاد می‌کنید که زندگی‌ام با معناتر و جالب‌تر بشه؟