من چه مشکلی دارم که هیچ کس من را دوست نداره؟؟؟؟؟؟

[tanin-91]

سلام.
اینو قبول کن که الان سن ازدواج حتی تو شهرای کوچیک بالا رفته.منم 22 سالمه و من و70% درصد همسنام تا حالا یا خاستگار جدی نداشتیم یا اگه داشتیم شرایط یکی از دو نفر خوب نبوده!ثانیا به پسرای دانشگاه دل خوش نکن!اونا اکثرشون یا کودک هستن و تو توهمات فانتزی به سر میبرن یا عاقل هستن و میدونن که تا وقتی شرایطشون برای ازدواج آماده نشده نباید کسیرو گرفتار خودشون کنن.باید خاستگاراتو از بین پسرای با سن بالاتر پیدا کنی.اولین کار هم اینه که به تواناییا و میزانی که تو جمعهای خونوادگی خودتو نشون میدی توجه کن.ببین از هنر و پذیرایی و سر زبون داشتن و آداب معاشرت و نحوه پوشش کجای کارت ایراد داره و نقصاشو برطرف کن.اگه تا الان زندگیت فقط رو بعد درس خوندن و تفریح بوده باید رویه کارت رو عوض کنی.اگه آشپزی و خونه داری و هنر بلد نیستی باید تقویتشون کنی.باید به خود ت برسی و ورزش کنی.پیشنهادم اینه که کلاس بدنسازی یا ایروبیک برو یا ورزش هایی که دوسشون داری.هم روحیت بهتر میشه هم اندامت رو فرم میاد.
از جایی که آسونتره شروع کن.مثلا اگه همسایه تون یا فامیل ها مهمونی میان خونتون چنتا شیرینی یا غذا یاد بگیر و هنرهاتو بهشون نشون بده.همیشه لبخند بزن و خوش برخورد باش.
به طور کلی تک بعدی زندگی نکن همه جوانب رو تقویت کن.
مامان من به قسمت خیلی اعتقاد داره.همیشه بهم میگه قسمت آدم هرچی باشه بالاخره میرسه.بعضیا تا 30 سالگی میبینی خاستگار ندارن ولی همون موقع که ناامید شدن یه خاستگار خوب براشون میاد و یه زندگی خوب رو شروع میکنن.بعضیام تا به 18 سالگی میرسن زود میرن خونه بخت.تو تلاشو کن و باقیشو به خدا بسپار.