زنم 2 ماهه رفته ؛ به هر دری زدم ؛ هر چه کردم بر نمیگرده

[مصباح الهدی]

سلام برادر گرامی

من فکر می کنم فرشته مهربان بهترین توصیه را دادند.بهتر است همان راهکار را دقیقا در پیش بگیرید.

در ضمن چند لحظه خودم را جای خانمتون گذاشتم تا ببینم چه حسی پیدا می کنم.

کاملا حس کردم که تحت فشار هستم و آزادی ندارم.

من می دانم شما نمی خواهید آزادی او را بگیرید.این را می دانم.حتما خانمتون هم می دونه ولی رفتار شما چنین حسی به یک زن منتقل می کنه.(امیدوارم منظورم را رسونده باشم).

من درک کردم که شما خانمتون را خیلی خیلی دوست دارید و از این جهت هم به همسرتون غبطه می خورم.اما از روی دوست داشتن ناخودآگاه ایشان را محدود می کنید.و خودتون هم حواستون نیست که دارید محدود می کنید و می گید برای خودش گفتم.

برای اینکه منظورم را بهتر متوجه بشید؛دوران نوجوانی را به خاطر بیاورید!

از دوران کودکی فاصله گرفته بودین و می خواستین مستقل بشید و به فکر خودتون بزرگ شده بودین.چه حسی داشتین وقتی با شما مثل کودک رفتار می کردن و همش نگرانتون می شدن؟

مثلا در نظر بگیرید مادری به نوجوانش بگه عزیزم زود بیا.چرا دیر کردی؟ نگران شدم.آخ چرا غذاتو نخوردی؟ گرسنه ای؟تشنه ای؟ درست را خوندی؟ با کی می گردی؟

اگر مادر بی سیاستی اینگونه با نوجوان برخورد کند(که البته از روی عشق مادری است)؛اون نوجوان چه واکنشی خواهد داشت؟

ممکنه از کوره در بره و بگه مامان من بزرگ شدم.جوری با من رفتار می کنی گه انگار من بچه ام.انگار نمی تونم از خودم مراقبت کنم!!!

بعد نوجوان می گه:پدر و مادرم منو درک نمی کنند.آنها نمی دونن این دوره فرق داره و... آنها به من اعتماد ندارن!
منظورم این نیست که خانم شما دقیقا مثل اون نوجوان است.یا شما مثل اون مادر هستین.منظورم فقط یک مثال بود.

هرچند که اون نوجوان هست و پدر و مادر از جهت منطقی حق دارن تا حدی به او اعتماد نداشته باشن و باید سیاست هایی غیر مداخله گرانه و نامحسوس در پیش بگیرن.

اما خانم شما نوجوان که نیست!بزرگسال هم است و این رفتار را دارد می بیند.حتی اگر رفتار کمتر از این هم باشد برای احساس او خیلی سنگین تمام می شود و حس محدودیت برای او میاورد.و ممکن است این فشار را مدام تحمل کند تا آخر از یک جایی به صورت غیر منطقی و کاملا احساسی بیرون بزند

پیشنهاد لیست دختر 7 گرامی خیلی خوب است.

من پیشنهاد می دم این لیست را بر اساس تاپیک زیر پیش ببرید تا جذاب تر باشد:

شیرینی نامزدی را حفظ کنید

[Dimona]

سلام برادر گرامی
من فکر می کنم فرشته مهربان بهترین توصیه را دادند.بهتر است همان راهکار را دقیقا در پیش بگیرید.

سلام از بنده است گرامی

توصیه ایشون به واقع جامع و مفید هست ؛ فقط مسئله اینه که متاسفانه خانومم گوشیش رو خاموش کرده و اصلا روشن نمیکنه که طبیعتا در دسترس نیست .

اینطوری بگم که بنده هیچ گونه راه ارتباطی با همسرم ندارم ؛ نه موبایل نه تلفن و نه هیچ راه دیگه .

من می دانم شما نمی خواهید آزادی او را بگیرید.این را می دانم.حتما خانمتون هم می دونه ولی رفتار شما چنین حسی به یک زن منتقل می کنه.(امیدوارم منظورم را رسونده باشم).

بله دقیقا منظورتون رو رسوندید و بنده هم این فرمایش شما رو کاملا قبول دارم ؛ اما هر بار میگفتم که حساسیت رو کمتر میکنم ؛ اما خدا میدونه تا چند دقیقه دیر میکرد بازم تمام بدنم میلرزید .

میدونم با مراجعه به مشاور و ... ممکنه وضعیت بهتر بشه ؛ اما دست خودم نیست ؛ من از اجتماع نا امن میترسم و نگرانی اون رو نمیتونم تحمل کنم .

(البته سوء برداشت نشه ؛ به هیچ عنوان ادم ترسویی نیستم !! که مثلا این برداشت باشه که کلا از همه چیز میترسم یا مشکلی دارم! این طور عرض کنم که بعد از 23 سال زندگی و از زمان اشنایی با عشقم فهمیدم احساس ترس و دلشوره یعنی چی!)

حالا با این تفاصیل که بنده به این خانوم عزیزم دسترسی ندارم و چندین و چند بار هم دنبالش رفتم و ... ولی جواب نگرفتم که ناشی از غرور ایشون بوده ؛ دوستان همراه و کسانی که اشنایی به روحیات خانوم ها دارند ؛ برای این شرایط و حال حاضر ؛ چه نوع رفتار و رویکردی رو تجویز میکنن ؟

ایا اگه یه مدت به حال خودش رهاش کنم ؛ ممکنه در تنهایی خودش عاقلانه تر تصمیم بگیره ؟ ممکنه فقدان حضور بنده در جهت گیری تصمیماتش تاثیر مثبت بزاره ؟ یا بر عکس نبود بنده ممکنه نتیجه عکس بده ؟

لطیفی میگفت دختر ها مثل سایه هستند ؛ هر چقدر دنبالشون بری ازت دور میشن . میخواستم بدونم اگر کمی به حال خودش بزارمش بهتر نیست.

این هم بگم که اون بنده رو هنوز دوست داره ؛ هر چند همش میگه دوستت ندارم !


یک دنیا ممنون بابت وقتی که میزارید ؛ واقعا باز کردن صحبت تو این فروم ارامش و اطمینان زیادی بهم داده این چند روز